{"id":49,"date":"2025-12-26T19:07:54","date_gmt":"2025-12-26T19:07:54","guid":{"rendered":"https:\/\/mijnstreekismijnstreek.nl\/?page_id=49"},"modified":"2026-01-03T21:52:46","modified_gmt":"2026-01-03T21:52:46","slug":"mijnmonumenten","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/mijnstreekismijnstreek.nl\/?page_id=49","title":{"rendered":"Mijnmonumenten"},"content":{"rendered":"\n
\n
\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/div>\n\n\n\n
\n

Monumenten en meer.<\/h2>\n\n\n\n

Monumenten van alle formaten.
Schachtwielen, Barbara beelden, gedenkstenen en verwijzingen naar de mijntijd. Ze zijn overal maar toch kijken veel mensen er snel overheen. Maar als je weet waar te kijken vind je in iedere straat wel iets dat naar de mijnen verwijst. Zoveel zelfs dat ik nog iedere dag nieuwe dingen tegen kom waardoor deze lijst eigenlijk nooit af zal komen. Daarnaast was het mijnverleden nog nooit zo actueel als nu waardoor er ook steeds nieuwe herdenkplekken bij komen.

Tussen al deze monumenten staan ook de nodige mijnwagens, zodat de lijst van mijn andere project “Mijnwagens” alleen maar uitgebreider wordt.<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n

\n\n\n\n
\n
\n
\n

Barbarabeeld <\/h2>\n\n\n\n

Wijnandsrade

Op exact 1,8 km van het barbababeeld in Nuth staat dit barbarabeeld in Wijnandsrade. In een klein plantsoen op de hoek van de Hellebroekerweg, Stephanusstraat en de Van Bongardstraat staat het prominent uitkijkend richting de dorpskern.<\/p>\n\n\n\n

In 1963 werd het standbeeld gemaakt door beeldhouwer Paul Driessen op initiatief van de Nederlandse Katholieke Mijnwerkersbond. Om het beeld te bekostigen werd er een fancy fair en een loterij georganiseerd. De gemeente stelde de grond ter beschikking. Het beeld is de eerste professionele opdracht die Paul Driessen in zijn loopbaan als kunstenaar kreeg.<\/p>\n\n\n\n

Het standbeeld staat op een sokkel met hierop aan de voorzijde een reli\u00ebf aangebracht dat een boer met paard, een ploeg en een korenaar toont, verwijzend naar de agrarische gemeenschap van Wijnandsrade in die tijd.

Aan de zijkant is er een tekst aangebracht: ST.BARBARA Patrones van de mijnwerkers.<\/p>\n\n\n\n

Op het voetstuk staat het standbeeld dat uitgehouwen is in Franse kalksteen. Het beeld toont de heilige als jonge vrouw, terwijl zij een kroon draagt en een palmtak (symbool voor martelaren) en een kelk (met ingekerfd kruisje) vasthoudt. Bij haar linkervoet staat een koeltoren en zou ook een schachtbok zijn aangebracht maar die lijkt niet meer zo goed zichtbaar.<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n

\n
\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\n
\n
\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n

Barbarabeeld <\/h2>\n\n\n\n

Nuth

Toepasselijk geplaatst op de hoek van de Barbarastraat en de Bavostraat staat dit stenen beeld van St. Barbara.
Met een mijnlamp aan haar voeten, op een bakstenen sokkel met daarin een stenen reli\u00ebf van een mijnwerker, die met een afbouwhamer de steenkool uit de wand los hakt.<\/p>\n\n\n\n

Het beeld is gemaakt door Joseph H. (Sjef) Eijmael uit Maastricht in 1949 en op ongeveer 160 meter naar het noordoosten staat de mariakapel.<\/p>\n\n\n\n

Naast het mariabeeld is dit in mijn ogen misschien wel het meest voorkomende beeld in (Zuid-) Limburg. Mischien moet ik een pagina cre\u00ebren met alleen maar Barbabeelden, aangezien ik er nog een aantal op de to-do lijst heb staan.<\/p>\n\n\n\n

Voor nu laat ik deze nog even mooi aansluiten op mijn volgende post, want op 1,5 km afstand staat de volgende in Wijnandsrade al te wachten om gefotografeerd te worden.<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n




<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n

\n\n\n\n
\n
\n
\n

D\u2019r Blauwe Sjek<\/h2>\n\n\n\n

Eygelshoven

D\u2019r Blauwe Sjek, zoals het achthonderd kilogram zware beeld genoemd wordt, is geplaatst langs de Laurastraat en herinnert in meerdere opzichten aan de mijnindustrie. Dat had het Laurafonds ook bij de kunstenaar verlangd.<\/p>\n\n\n\n

Het beeld van kunstenaar Wim Steins beeldt diverse elementen uit de mijnhistorie uit. \u2018\u2019Het mijnpaard is heel essentieel geweest in de beginperiode van de mijnindustrie en staat wat mij betreft symbool voor de fysieke kracht die door de jaren heen ook door talloze mijnwerkers uit het dorp is getoond.\u2019\u2019<\/p>\n\n\n\n

De 3,20 meter hoge mijnschacht die hij er aan gekoppeld heeft, maakt de verbinding met de industrialisatie. Bovenop de schacht zit \u2018d\u2019r Blauwe Sjek\u2019 zoals een bepaald type postduif wordt genoemd.<\/p>\n\n\n\n

Veel mijnwerkers bedreven de postduivensport. \u2018\u2019De duif is het enige tastbare dat nog van de mijnindustrie is overgebleven\u2019\u2019, zegt Steins die sinds 1978 als kunstenaar actief is.<\/p>\n\n\n\n

Het kunstwerk is een geschenk van het Laurafonds aan de bevolking van Eygelshoven en verbindt het dorp weer met het mijnverleden. Met de plaatsing van het kunstwerk werd de revovatie van de markt van Eygelhoven voltooid. De kinderen van Eygelshoven zijn al op de rug van het paard gesignaleerd en daarmee is duidelijk dat het beeld op zijn plek terechtgekomen is.<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n

\n
\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\n
\n
\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n

’t Koelle\u00ebve<\/h2>\n\n\n\n

Eygelshoven

In 2022 vindt de onthulling plaats van het mijnmonument \u2018t Koelle\u00ebve.
3,5 meter hoog en prominent geplaatst op de rotonde Waubacherweg-Rimburgerweg in Eygelshoven. Het is een initiatief van Jos Hermans en John Coervers. Beide heren weten het kunstwerk te financieren dankzij giften van fondsen en lokale ondernemers.<\/p>\n\n\n\n

Een van de binnenmuren verwijst naar het gezinsleven en de rol van de vrouw, de andere binnenmuur toont portretten van mijnwerkers. Afhankelijk van de aanrijroute zie je de mijn Julia of de mijn Laura.

Op de buitenmuur van de Julia markeert een schachtbok het hoogste punt. Het metselwerk van de mijnmuur ondersteunt optisch het schachtwiel en is afgeleid van de architectuur van de mijn. In het raamwerk zijn de rozetramen van het Oude Kerkje en een Barbarabeeld verwerkt.\u2028De buitenmuur van de mijn Laura refereert aan de architectuur van de schacht 2 Hendrik.

De cortenstalen elementen bestaan uit een afbeelding van schacht 1 van de mijn Julia en een plaat met op de liftkooi wachtende mijnwerkers om af te dalen in de mijnschacht. Ik de nabijheid ligt een kei met een plaquette voorzien van een QR-code waaronder nadere informatie te vinden is.

In 1903 bezocht Prins Hendrik de Lauramijn. In een krantenartikel uit dat jaar moet de directie van Laura & Vereeniging aan de prins verlof hebben gevraagd om de nieuwe schachten te noemen naar respectievelijk Koningin Wilhelmina en Prins Hendrik, hetgeen door Prins Hendrik werd toegestaan.<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n




<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n

\n\n\n\n
\n
\n
\n

Stichting Droomplein de Wie\u00ebr<\/h2>\n\n\n\n

Heerlerheide

In 2014 sloopte Woningcorporatie Weller 2 verouderde flatjes aan de Abel Tasmanstraat in De Wie\u00ebr in Heerlerheide. Door buurtbewoner en oud mijnwerker Martin van der Heyden kwam het initiatief om de vrijgekomen ruimte in te vullen.

Dat kon, want voorlopig waren er toch geen andere plannen voor een nieuwe invulling. De bewoners droomden van een mooie eigen ontmoetingsplek. Maar het bleef niet bij dromen: de bewoners zorgden er ook voor dat hun DROOM- en DOEplein er kwam!\u2028

Weller juichte het initiatief van De Wie\u00ebr meteen toe en stelde twee locaties ter beschikking. Maar er was \u00e9\u00e9n voorwaarde: de bewoners moesten zich organiseren in een stichting die de ontwikkeling van de nieuwe ontmoetingsplek vanaf het eerste ontwerp tot en met het beheer en onderhoud kon organiseren. Zo ontstond de Stichting Droomplein De Wie\u00ebr. Een clubje actieve bewoners die popelden om iets moois voor hun buurt te maken.<\/p>\n\n\n\n

Dat er tegenwoordig een steengang inclusief mijnwagen en andere mijn attributen middenin de wijk staan is een mooie manier om het verleden in leven te houden. Met recht iets om trots op te zijn!<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n

\n
\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\n
\n
\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n

Monument spoorwegovergang<\/h2>\n\n\n\n

Bocholtz

Door de LTM (Limburgsche Tramweg-Maatschappij) werden diverse lijnen van het Zuid-Limburgse mijnwerkersvervoer overgenomen. Dit gebeurde met name in het oorlogsjaar 1941 en in latere jaren volgden er nog twee andere diensten. Bij de in 1941 overgenomen lijnen zat die van de weduwe Hubertina Meisters-Soutzen te Bocholtz, die de LTM het vervoer over het traject Bocholtz \u2013 Terwinselen verkocht voor 2750 gulden.<\/p>\n\n\n\n

Dit vond plaats na het noodlottige ongeluk dat op de spoorwegovergang bij Scholtissenhof had plaatsgevonden, waarbij busondernemer Hubert Meisters met enkele koempels het leven had gelaten. Dit gebeurde nadat hun bus, die door verduistering amper zichtbaar was, door een trein was gegrepen. Bij dit ongeluk in de vroege ochtend van 20 december 1940 lieten vier mensen het leven en vielen er acht gewonden.<\/p>\n\n\n\n

Voor de overlevenden van dit ongeluk staat nu dit monument op de plek van het ongeluk.<\/p>\n\n\n\n




<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n

\n\n\n\n
\n
\n
\n

Veldkruis Johannus Habets<\/h2>\n\n\n\n

Oud Rennemig

Om de geproduceerde kolen te kunnen transporteren en te vervoeren naar de diverse afnemers, was de verbinding via een spoorweg vrijwel noodzakelijk. De Oranje Nassau mijn I in Heerlen was gebouwd aan de spoorlijn, die van Herzogenrath naar Sittard liep en aan de andere kant aangesloten was, via het trac\u00e9 Heerlen – Schaesberg, op het Miljoenenlijntje. De Oranje Nassau mijnen III en IV lagen echter op enige afstand van een bestaande spoorlijn.<\/p>\n\n\n\n

Daarom werd rond 1912 een spoorlijn aangelegd tussen de Oranje Nassau I en de Oranje Nassau III mijn te Heerlerheide. Later rond 1925 volgde ook een aansluiting van de hoodfzetel naar de Oranje Nassau IV mijn te Heksenberg. Het eerste gedeelte van dit traject kruiste de Beersdalweg en de Rennemigerveldweg. Over de Beersdalweg moest een brug worden gerealiseerd en omdat de andere kruising bij de Rennemigerveldweg gelijkvloers was, werd hier een onbewaakte spoorwegovergang gemaakt.<\/p>\n\n\n\n

Op het traject Oranje Nassau III \/ Oranje Nassau IV kwamen enkel elektrisch bediende wissels voor, de wissels op emplacementen waren uitsluitend handbediend.

In 1956 verongelukte hier Johannus Habets uit Klimmen tijdens het rangeren van de mijntrein op het oude mijnspoor. Johannes H. Habets, geboren op 28-02-1909 in Klimmen en overleden op woensdag 05-09-1956 in Heerlerheide in de Oranje Nassau 3. Johannus was 47 jaar toen hij overleed en was getrouwd met Anna M.G. Heuvelmans.<\/p>\n\n\n\n

Naast het veldkruis staat een bankje, neergezet en onderhouden door een wijkbewoner met een groot hart. Een mooi plekje om even tot rust te komen, en terug te denken aan de zware industrie die ooit bedreven werd op dit nu rustige plekje.<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n

\n
\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\n
\n
\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n

Gedenksteen bombardement <\/h2>\n\n\n\n

Geleen

Deel 2\/2

Dit monument herdenkt het bombardement op Geleen op 5 oktober 1942. Bij dit bombardement vielen 83 burgerslachtoffers.
Het monument herdenkt tevens de op 1 september 1944 in brand geschoten gashouder van de Maurits mijn. Deel 2\/2<\/p>\n\n\n\n

Behalve het monument uit de vorige post worden de gebeurtenissen uit 1942 en 1944 door nog een ander monument herdacht.<\/p>\n\n\n\n

Op de begraafplaats aan de Parallelweg vindt men voor een aantal slachtoffers van dit fatale bombardement een indrukwekkend monument. Op dit in 1958 onthuld monument heeft de maker, Wil Paes, de omgeving uitgebeeld door koeltorens en door de kerk van Lutterade in kalkzandsteen en mergel.<\/p>\n\n\n\n

De wanhoop is zeer expressief geduid door de gezichten en handen van de omhoog kijkende mannen en de droeve gelatenheid van de vrouw en het kind.<\/p>\n\n\n\n

Persoonlijk vind ik de tekst \u201cOnbekende jongen\u201d op dit monument wel erg aangrijpend.
Daarnaast is het ook duidelijk dat er binnen enkele gezinnen veel slachtoffers te betreuren zijn geweest.<\/p>\n\n\n\n

Het feit dat deze gebeurtenissen door twee monumenten herdacht worden binnen Geleen zegt iets over de impact die ze hebben gehad op de regio.<\/p>\n\n\n\n




<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n

\n\n\n\n
\n
\n
\n

Aafgebrende Gaaskaetel<\/h2>\n\n\n\n

Geleen

Deel 1\/2

Dit monument herdenkt het bombardement op Geleen op 5 oktober 1942. Bij dit bombardement vielen 83 burgerslachtoffers.
Het monument herdenkt tevens de op 1 september 1944 in brand geschoten gashouder van de Maurits mijn. <\/p>\n\n\n\n

Allereerst, wat is een gashouder?
Een gashouder is een grote voorraadtank voor gas dat in een gasfabriek uit steenkool werd gewonnen en voor industrieel of huishoudelijk gebruik tijdelijk werd opgeslagen. In de eerste helft van de twintigste eeuw was het een gangbaar bouwwerk.<\/p>\n\n\n\n

De gashouder op het terrein van de Cokesfabriek Maurits was gebouwd door een Duitse machinefabriek. Hij werd in gebruik genomen in 1928, maar pas 1929 met eigen gas uit de cokesfabriek. Chauvinistisch werd hij de grootste gasketel van heel Europa genoemd. Maar in het Duitse Ruhrgebied bij Oberhausen stond een Gasometer die drie en een half keer meer gas kon bevatten: 350.000 kubieke meter tegenover 100.000.
Enkele afmetingen om je een voorstelling te kunnen maken van de grootte van de Geleense gasketel: hoog 85 meter bij een doorsnede van 44 meter.<\/p>\n\n\n\n

Sinds 10 mei 1940, de inval van de Duitsers, was de Geleense gashouder om begrijpelijke veiligheidsredenen stilgelegd. Maar op last van de Duitsers werd de gasketel op 10 juli 1944 weer in gebruik genomen door hem te vullen met cokesovengas. Dit alles onder protest, met de fatale brand op 1 september 1944 tot gevolg.<\/p>\n\n\n\n

Op vrijdag 1 september 1944 is deze kolossale gashouder door een Amerikaanse jachtbommenwerper van het type P-47 Thunderbolt in brand geschoten en onherstelbaar beschadigd. Alleen was de gashouder nooit het doelwit, maar door een vergissing werd niet Aken, maar Geleen gebombardeerd.<\/p>\n\n\n\n

Vlammen en rook werden veroorzaakt door brandende olie in de gashouder, die gedoofd werden door onbrandbare stikstofgas van het SBB (Stikstof Bindings Bedrijf) in de gashouder te pompen. De gevreesde ontploffing bleef uit.<\/p>\n\n\n\n

Het monument van de \u201cAafgebrende Gaaskaetel\u201d heeft meer een cultureel-historische betekenis voor de stad dan een esthetische waarde als kunstwerk en bevindt zich in het plantsoentje aan de Augustinusstraat-Pastoor van Eijsstraat.<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n

\n
\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\n
\n
\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n

Barbarabeeld Oranje Nassau IV<\/h2>\n\n\n\n

Heksenberg

Van oudsher is de heilige Barbara de patroonheilige van de mijnwerkers. In de periode van de toen nog bloeiende Limburgse mijnindustrie werd door de koempels steevast op 4 december het feest van Barbara gevierd en zelfs lange tijd als een vrije dag aangemerkt.<\/p>\n\n\n\n

Met de mijnsluiting in Nederlands Limburg kwam daar een einde aan.
Bij de hervorming van de heiligenkalender in 1969 werd viering van Barbara niet meer opgenomen in de Calendarium Romanum.<\/p>\n\n\n\n

In de jaren dat de Oranje Nassaumijn lV in Heksenberg nog \u201coperationeel\u201d was, was het beeld van haar patrones Barbara ook nadrukkelijk binnen de poort van deze mijnzetel aanwezig. Het stond gesitueerd op het toenmalige voorterrein (hoofdingang), richting de loonhal en badgebouw. Het Barbarabeeld werd destijds aangeboden door de koempels van de O.N. IV. Na de mijnsluiting verhuisde het beeld naar de tuin naast de St. Gerarduskerk aan Heerenweg en Hei Grindelweg.<\/p>\n\n\n\n

Barbara wordt gerekend tot de veertien helpsters in nood. Op grond van haar levensverhaal geldt de H. Barbara als beschermster tegen brand en bliksem en tegen een plotselinge dood. Ook kan haar hulp ingeroepen worden als storm het land verwoest. De H. Barbara is ook de beschermheilige van verschillende gevaarlijke beroepen, waaronder, en zeer prominent, mijnwerkers.<\/p>\n\n\n\n

Barbara zou gewoond hebben in Nicomedi\u00eb in Klein-Azi\u00eb. Haar heidense vader, Dioscurus, sloot haar op in een toren om haar te vrijwaren van de vele jongemannen die naar haar hand dongen. Ook liet hij een badhuis voor haar bouwen, zodat ze geen gebruik hoefde te maken van de openbare baden. Dit badhuis bevatte oorspronkelijk twee ramen, maar op verzoek van Barbara werden het er drie (zij had zich in het geheim tot het christendom bekeerd en wilde op deze manier de Heilige Drievuldigheid eren). Toen haar vader haar bekering bemerkte, liet hij haar folteren, maar ’s nachts genazen haar wonden op miraculeuze wijze. Uiteindelijk onthoofdde hij haar eigenhandig, maar werd daarop zelf door de bliksem dodelijk getroffen.<\/p>\n\n\n\n




<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n

\n\n\n\n
\n
\n
\n

Barbarabeeld met mijnwagen<\/h2>\n\n\n\n

Kerkrade

De Oude Schachtstraat in de wijk Nulland verbindt de Feldbiss met de Veldkuilstraat. De naamgeving van de straat dateert van 20 maart 1923.
De \u2018Oude Schacht\u2019 is de voormalige luchtschacht Oud-Nulland van de Domaniale Mijn. De volksmond spreekt in die tijd van Auw Koel. De luchtschacht Oud-Nulland is omstreeks 1837 afgediept. Eind 1919 is zij buiten gebruik gesteld en in 1920 gesloopt.<\/p>\n\n\n\n

Op 30 november 2007 wordt in deze straat een mijnwagen als monument onthuld. Samen met het eerder geplaatste St. Barbarabeeld (afkomstig van het gerenoveerde Maria Gorettiplein) herinnert de plek aan de mijnbouw. Beide objecten zijn op deze plek geplaatst op initiatief van Hein Oligschl\u00e4ger.<\/p>\n\n\n\n

In 1960 wordt een actie gehouden voor de realisatie van dit St. Barbarabeeld bij de Maria Gorettikerk. Bij deze actie konden prentjes met tekst gekocht worden. De tekst op het prentje luidde:

\u201cHeilige Barbara, Edele bruid
Met lichaam en ziel zijt gij vertrouwd
Zowel in leven als in dood
Sta ons bij in de laatste nood\u201d<\/p>\n\n\n\n

Het beeld werd ontworpen en gemaakt door Jo Ritt (geboren in 1921 en overleden in 1993).<\/p>\n\n\n\n

Architect van de voormalige kerk aan de Maria Gorettistraat en het Maria Gorettiplein is Fanchamps. De bouw wordt door bouwpastoor Vliegen gestart met de eerste steenlegging op 12 juli 1953. De naamgeving is ontleend aan de patroonheilige: Maria Goretti. De kerk wordt in gebruik genomen op 4 december 1954, en de sloop start in 2009.

Door een samenloop van omstandigheden, een te laat ingediende aanvraag tot rijksmonument en te vroeg begonnen sloopwerkzaamheden wordt uiteindelijk na lang getouwtrek, helaas, besloten tot definitieve sloop.<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n

\n
\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\n
\n
\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n

Schaalmodel locomotief
NS serie 3700<\/h2>\n\n\n\n

Geleen

Het schaalmodel is tegenwoordig eigendom van de Stichting FSI en door de nazaten van Anton van de Pol, die werkte als machinist bij de Staatsmijnen, teruggegeven aan FSI\/DSM.<\/p>\n\n\n\n

Van de Pol werkte van 1933 tot 1967 bij de Staatsmijnen als machinist op een locomotief van dit model, waarmee het kolenvervoer gedaan werd.<\/p>\n\n\n\n

Als werknemer toentertijd heeft hij een draaibank in \u2018bruikleen\u2019 gekregen van de toenmalige Staatsmijnen en door het teruggeven van zijn levenswerk, heeft hij zijn \u2018schuld\u2019 ingelost. Tegenwoordig staat dit schaalmodel in de welkomshal van de stichting in Geleen.<\/p>\n\n\n\n

De Stichting FSI heeft gezorgd dat de locomotief gerestaureerd werd (vrijwilligers Discovery Museum en vrijwilligers van de Miljoenenlijn).<\/p>\n\n\n\n

Stichting Fonds voor Sociale Instellingen (FSI) is in 1918 door de toenmalige Staatsmijnen opgericht en tot de eerste activiteit behoort de belangenhartiging van de medewerkers, (vervroegd) gepensioneerden en hun ten laste komende gezinsleden van DSM.<\/p>\n\n\n\n

De tweede activiteit van FSI is op de subsidiering van verenigingen en instellingen, mits er sprake is van een relatie tot DSM medewerkers. Muziekgezelschappen (fanfares, schutterijen, harmonie\u00ebn, zangkoren), toneelgezelschappen, sportverenigingen en vele andere verenigingen, instellingen en organisaties kunnen een beroep doen op het subsidiebeleid van de FSI.<\/p>\n\n\n\n




<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n

\n\n\n\n
\n
\n
\n

De geschiedenis van Simpelveld<\/h2>\n\n\n\n

Simpelveld

Op de Markt in Simpelveld prijkt het beeld: “De geschiedenis van Simpelveld”, uitgehouwen in harde natuursteen.
Een koempel, de heilige Barbara en een Romein. De drie iconen van historisch Simpelveld.<\/p>\n\n\n\n

Ze omarmen elkaar op de markt, met achter hun rug het wapen van de gemeente. Beeldhouwer Alfons Stadhouders noemt zijn werk geen kunst, maar \u2018een historisch monument\u2019. Het verbeeldt de pijlers waarop het huidige Simpelveld gefundeerd is: het Romeins verleden van Bocholtz, het geloof en de mijnbouw.<\/p>\n\n\n\n

Wethouder Hub Hodinius wilde aanvankelijk een beeld van een mijnwerker, vertelt hij: \u201eSimpelveld heeft zelf geen mijn gehad, maar onze dorpen zijn uiteraard wel nauw verbonden geweest met de mijnbouw. Ik schat dat zeker tachtig tot negentig procent van de arbeiders in de mijnen werkte.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Zijn voorstel om het bestaande beeldje in de patio van het raadhuis – bij de uitbreiding van het gebouw helemaal ingepakt – te verplaatsen naar de markt, heeft het niet gehaald. \u201eHet beeldje is zo fragiel dat het in elkaar valt als we het oppakken\u201d, aldus Hodinius.<\/p>\n\n\n\n

De gemeente heeft dus maar plan B uit de kast getrokken: een nieuw koempelbeeld op de Markt. Mijnwerkerszoon Hodinius heeft Stadhouders gevraagd om dat beeld te maken. Die, bleek bij de onthulling van het 1800 kilo zware beeld, zelf als elektromonteur \u2018op de koel\u2019 heeft gewerkt.<\/p>\n\n\n\n

Op voorstel van Luc Wolters, de voorzitter van heemkundevereniging De Bongerd, zijn aan die mijnwerker later een Romein, Sint-Barbara en het wapen van de gemeente toegevoegd. Daarmee is het \u2018een beeld van de hele gemeenschap\u2019 geworden, constateert burgemeester Richard de Boer. Stadhouders heeft de korte tekst op de achterzijde van de vierkante zuil weergegeven in verzonken letters. \u201eJe ziet geen letters, maar alleen de plek waar ze gezeten hebben\u201d, legt hij uit. Daarmee verwijst hij naar de verdwenen mijnbouw in Zuid-Limburg: \u201eOok die is weg, maar hij heeft hier wel een onuitwisbare indruk achtergelaten.\u201d<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n

\n
\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\n
\n
\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n

Ketelwagens Staatsmijnen<\/h2>\n\n\n\n

Simpelveld

Bij de Miljoenenlijn in Simpelveld staan deze 2 ketelwagens van de Staatsmijnen. Daarnaast staan er enkele wagens met de codering SM (Staatsmijnen en SBB (Stikstofbinding bedrijf) erop. Ook is er nog een mijnwagen te vinden.<\/p>\n\n\n\n

De zwarte ketelwagen was bestemd voor Creosootolie. Creosoot wordt gebruikt voor het impregneren van houten dwarsliggers. Deze wagen wordt in 1916 in gebruik genomen voor het vervoer van teer. De wagen is onderdeel van een serie ketelwagens voor intern transport. Later mag de ketelwagen ook op het spoor van NS rijden. Hij krijgt dan een nieuw nummer: NS 515637 P. De laatste letter \u2018P\u2019 staat voor particulier. Het is een voorbeeld van goederenwagens die eigendom zijn van andere bedrijven dan NS.<\/p>\n\n\n\n

De witte tankwagen was bestemd voor benzeen, een restproduct van de Staatsmijnen. De Staatsmijnen produceerden ook cokes in cokesfabrieken Emma (1919) en Maurits (1929). Als bijproduct van de cokesfabriek (waar gemalen steenkool droog wordt vergast bij circa 1000 graden celsius in een zuurstofvrije atmosfeer) ontstaat cokesovengas: een mengsel van voornamelijk methaan en waterstof, ontstaan door het kraken van de hogere koolwaterstoffen in steenkool (het gas bevat echter veel verontreinigingen, zoals benzeen, teer, waterstofsulfide en ammoniak).<\/p>\n\n\n\n

Bij het spoorwegmuseum in Utrecht staat overigens nog een zwarte Creosootolie tankwagen van de Staatsmijnen. Deze heeft nummer NS 515615 P.<\/p>\n\n\n\n




<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n

\n\n\n\n
\n
\n
\n

Emmapark<\/h2>\n\n\n\n

Treebeek

Op het voormalig Emma terrein ligt het Emmapark, in de mijnkolonie Treebeek. Verspreid over het terrein zijn restanten te vinden van de gebouwen van de Emma. Ingericht als een wandelpark staat het momenteel bij IBA en de gemeente op de lijst om vernieuwt te worden.<\/p>\n\n\n\n

Aan het eind van het park is nog een stukje mijnmuur te vinden, omgeven door een pergola. Voor de oplettende wandelaar zijn er ook enkele concessie-paaltjes te vinden.<\/p>\n\n\n\n

In de loop der jaren zijn de wijken Treebeek en Haansberg tegen elkaar aangegroeid. Ze vormden een lint tussen de ingang van de Staatsmijn Hendrik en de Staatsmijn Emma.<\/p>\n\n\n\n

De nederzetting behoort tot de grootste mijnwerkerswoongebieden van de Mijnstreek en is een beschermd dorpsgezicht. De woningen voor het hogere mijnpersoneel werden direct bij de ingang gebouwd, en zijn nog te vinden in de wijk.<\/p>\n\n\n\n

Na het bekijken van de plannen die IBA en de gemeente hebben ben ik zeer benieuwd naar het nieuwe gezicht van het Emmapark. De nieuwe paden zullen dezelfde lijnen gaan volgen als de oude mijnsporen die hier ooit liepen, en er zal meer aandacht zijn aan het mijnverleden. Want eerlijk is eerlijk, daar mag in het park best iets meer aandacht naar uitgaan.
Ondertussen is de herinrichting voltooid en zien zowel het park als de verwijzingen naar de mijnen er top uit! Snel even nieuwe foto’s maken dus!<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n

\n
\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\n
\n
\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n

De Mijnwerker van het Carboonplein <\/h2>\n\n\n\n

Kerkrade

Vanaf 10 oktober 2010 is het bronzen beeld \u2018De mijnwerker\u2019 van het Continium te bewonderen op het vernieuwde Carboonplein in Kerkrade. Voordat het beeld op het plein zijn plek heeft ingenomen, is het eerst in samenwerking met de gemeente Kerkrade, beeldend kunstenaar Wim Steins en het Continium gerestaureerd. Wim Steins heeft het beeld grondig gereinigd en verschillende haarscheuren in het brons gerepareerd. Hierdoor kunnen zowel bewoners als bezoekers van het plein nog lang van \u2018De Mijnwerker\u2019 genieten.<\/p>\n\n\n\n

De mensgrote mijnwerker is afkomstig uit de deelcollectie Steenkolenmijnbouw van Discovery Center Continium. Het bronzen beeld van een staande mijnwerker aan het koolfront met in zijn handen een afbouwhamer, is in 1952 ontworpen door de uit Den Haag afkomstige Jan Hooreman. Hij was naast beeldhouwer zelf ook mijnwerker.<\/p>\n\n\n\n

Het beeld werd gegoten bij de Rijnlandse Kunstgieterij J.E. St\u00f6xen in Leiden.

Het beeld is bij het gouden jubileum van Staatsmijnen in 1952 aan de directie aangeboden door de gedetineerden uit de Rijkswerkinrichting, die bij Staatsmijnen werkten. Oorspronkelijk was het beeld opgesteld in de loonhal v\u00f3\u00f3r de lampisterie op Staatsmijn Emma.<\/p>\n\n\n\n




<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n

\n\n\n\n
\n
\n
\n

Heilig Hart kerkplein<\/h2>\n\n\n\n

Nieuw Lotbroek

Rond 1916 ontstond Hoensbroek-Station, een gehucht even buiten Hoensbroek en opgericht voor de mijnwerkers van de Staatsmijn Emma, in de nabijheid van het Station Hoensbroek. Tegenwoordig is Hoensbroek-Station bekend als Nieuw Lotbroek, een wijk van Heerlen.<\/p>\n\n\n\n

De Stationskolonie kreeg in 1920 een noodkerk, geplaatst op een centraal plein dat de naam Kerkplein kreeg. In 1923 werd de eerste steen gelegd voor de Onze-Lieve-Vrouw-Boodschapskerk, een ontwerp van architect Nic. Ramakers. Een jaar later werd de kerk in gebruik genomen en de noodkerk gesloopt. Op 20 april 1930 werd officieel het rectoraat Hoensbroek-Station opgericht.<\/p>\n\n\n\n

Rector Jos. Moonen S.M.M. herdacht op 28 juni 1939 zijn zilveren priesterjubileum. Het jubileum werd op zondag 2 juli 1939 uitgebreid gevierd, waarbij de pater een Heilig Hartbeeld kreeg aangeboden en een Mariakapelletje dat naast het doopvont in de kerk werd geplaatst.<\/p>\n\n\n\n

Het Hartbeeld werd geplaatst op de locatie van de voormalige noodkerk aan het Kerkplein en ingewijd in aanwezigheid van onder meer J.H. Martin, burgemeester van Hoensbroek en ir. Van der Drift, hoofdingenieur van de Staatsmijnen.<\/p>\n\n\n\n

Het vijfenhalve meter hoog monument werd ontworpen door de achttienjarige Sjef Eijmael, leerling van de Kunstnijverheidsschool, die het samen met zijn vader Jozef uitvoerde.<\/p>\n\n\n\n

Het twee\u00ebnhalve meter hoge beeld is een staande Christus, gekleed in een lang gedrapeerd gewaad. Hij houdt met zijn linkerhand de zoom van zijn mantel vast en wijst met zijn rechterhand naar het Heilig Hart op zijn borst. Op zijn linkerschouder zit een duif, symbool van de Heilige Geest.
Het beeld staat op een bakstenen sokkel, waarin aan de voorzijde twee Euville reli\u00ebfs zijn geplaatst, aan de linkerzijde een landbouwer met zeis, aan de rechterzijde een mijnwerker met mijnlamp en houweel. De hoofden van beide mannen zijn al jaren niet meer aanwezig.<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n

\n
\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\n
\n
\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n

Murals mijnwerkers <\/h2>\n\n\n\n

Zeswegen

Deze 2 murals onder een smalle doorgang in Zeswegen zijn gemaakt door Ivan Sanda. De 2 indrukwekkende murals bevatten beide een gedicht.

Op de een staat een gedicht van Pierre Kemp genaamd “De Arbeid”

“over de groote mijn loopt een klein kind
misschien boven het hoofd van zijn vader”

Op de ander staat een gedicht van Wiel Kusters genaamd “Vader”

“voor mij was Gl\u00fcck Auf een nachtgroet in het donker
gesproken door mannen
voor hun behoefte zittend op de schop terwijl muizen
brood uit hun jaszak vraten
geen treffender beeld voor de komende slaap
wanneer ik in bed mijn vader groette
voor hij de deur sloot”<\/p>\n\n\n\n




<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n

\n\n\n\n
\n
\n
\n

Brandweerauto SBB Maurits<\/h2>\n\n\n\n

Geleen

Deze geweldig gerestaureerde brandweerwagen van SBB werd vandaag (06.2021, tijdens de onkruidactie bij de loonhal van de Staatsmijn Maurits) even aan het publiek getoond. Het betreft een Magirus-Deutz brandweerwagen. Een korte uitleg over het SBB (Stikstofbinding bedrijf) geeft de noodzaak van het hebben van een eigen brandweer aan.<\/p>\n\n\n\n

In 1929 ging DSM AGRO van start met het allereerste personeelslid, de heer Wichers, als het Stikstofbindingsbedrijf van de Staatsmijnen.<\/p>\n\n\n\n

De stikstof uit de buitenlucht werd er \u2018gebonden\u2019 aan waterstof, die werd afgescheiden uit de afgassen van de cokesfabriek van de Staatsmijn Maurits. Het resultaat, ammoniak, liet men met zwavelzuur reageren tot zwavelzure ammoniak oftewel ammoniumsulfaat. Het was de eerste chemische activiteit van wat later DSM zou worden.<\/p>\n\n\n\n

Op 31 december 1929 waren er 182 personen in dienst: 3 ingenieurs, 24 overige beambten en 155 arbeiders. Een jaar later, toen het bedrijf ruim een half jaar in productie was, lag het totale personeelsbestand al op 462 man. Daarmee was de opbouwfase van het bedrijf voltooid en vanaf 1 januari 1931 was het SBB een volwassen zelfstandig bedrijf binnen de Staatsmijnen.<\/p>\n\n\n\n

Dankzij de SBB zijn de Staatsmijnen uitgegroeid tot de huidige chemie-reus die DSM tegenwoordig is, met tal van producten. In 2007 heeft DSM helemaal afscheid genomen van de chemische producten.<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n

\n
\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\n
\n
\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n

Barbarabeeld parochiekerk <\/h2>\n\n\n\n

Chevremont

Aan de Nassaustraat 37 in Kerkrade ligt de parochiekerk van Chevremont. Buiten tegen de benen van de kloktoren staan 2 grote beelden.<\/p>\n\n\n\n

Aan de rechterkant Sint Micha\u00ebl, patroon van de schutterij van Chevremont en aan de linkerkant Sint Barbara, patrones van de mijnwerkersbond van Chevremont en beschermheilige van de mijnwerkers. Op de plaquette onder het Barbara beeld staat de tekst:

st. barbara, patrones ned. kath. mijnwerkersbond afd. chevremont 1908 – 1972. Bij het beeld van Sint Micha\u00ebl is de plaquette vernield.<\/p>\n\n\n\n

In Zuid-Limburg was het feest van Sint-Barbara, als patrones van de mijnwerkers, een van de belangrijkste feestdagen van het jaar en lange tijd een vrije dag. Met de mijnsluiting in Nederlands Limburg kwam daar een einde aan. Als beschermheilige speelde de Heilige Barbara een belangrijke rol in het leven van de mijnwerkers.<\/p>\n\n\n\n

Hoewel ik verder weinig relevantie met de mijnwerkers kan vinden over deze kerk, leert een gesprek met de pastoor, die toevallig buiten koffie komt brengen naar de mannen die gemeentewerk aan het doen zijn aan het plantsoen, dat er binnen nog enkele items te vinden zijn van de mijnwerkers. Helaas is alles dicht, maar ik krijg de boodschap dat op zondag om 11 ur de mis is, en ik dan alles kan zien. Ik hou het in mijn achterhoofd. officieel van start.<\/p>\n\n\n\n





<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n

\n\n\n\n
\n
\n
\n

Micha\u00eblkerk<\/h2>\n\n\n\n

Landgraaf

In 1949 werd door bisschop Lemmens besloten een nieuwe parochie op te richten in Schaesberg-Terwinselen. Dit besluit hing samen met de plannen van Schaesberg en Heerlen om op deze plaats een nieuwe wijk te gaan bouwen ten behoeve van de mijnwerkers van de ONII en de Staatsmijn Wilhelmina.<\/p>\n\n\n\n

In hetzelfde jaar werd bouwpastoor J.M. Tummers benoemd en hij gaf de parochie de naam: H. Aartsengel Micha\u00ebl. Dankzij de gemeente en de Staatsmijnen kon een gebouw worden geplaatst, dat als noodkerk fungeerde. De bedoeling was om de kerk in het midden van de wijk te plaatsen.<\/p>\n\n\n\n

In 1952 werd J.J. Fanchamps aangesteld als architect.  Vanuit de ON waren er nog enige bouwkundige aanpassingen nodig bij zijn plannen. De ON betaalde de meerkosten van de aanleg van een verankerde betonnen vloer in het fundament en extra dilatatievoegen ter voorkoming van mijnschade. De breuksteen werd gratis door de mijn ter beschikking gesteld.<\/p>\n\n\n\n

In 1953 kreeg Fanchamps toestemming om te gaan bouwen. De bouw werd gegund aan aannemer Marcel Muyres uit Sittard. De eerste steen werd gelegd op 19 juni 1955. Op 16 juni 1956 zegende deken Mertens de kerk in.<\/p>\n\n\n\n

Omdat de kerk op de nominatie stond om afgebroken te worden vroeg de Cuypersstichting voor de kerk de status van Rijksmonument aan.
De Limburgse kranten berichtten hierover:
vrijdag, 23 september 2011

RECHTBANK Pand weliswaar van belang voor \u2018t Eikske, maar de schoonheid laat te wensen over. De Micha\u00eblkerk wordt niet aangewezen als beschermd monument. (-) Pierre Cuypers, zet zich in voor het behoud van bijzonder bouwkundig erfgoed uit de negentiende en twintigste eeuw. De Micha\u00eblkerk is daar een voorbeeld van, vindt de belangenvereniging.(-) Als een gebouw wordt aangemerkt als beschermd monument, dan mag het niet gesloopt worden. (-) De rechtbank van Roermond heeft het verzoek inmiddels afgewezen.<\/p>\n\n\n\n

De kerk heeft dus geen beschermde status gekregen en is op 26 mei 2019 definitief aan de eredienst onttrokken. De kerk is inmiddels gesloopt.<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n

\n
\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\n
\n
\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n

Wilhelmina beeld met mijnwerker<\/h2>\n\n\n\n

Geleen

Beeld van koningin Wilhelmina zittend op een troon, geflankeerd door een mijnwerker en een agrari\u00ebr. Het beeld staat op een vijf meter hoge zuil van graniet, die aan de onderkant is versierd met vier reli\u00ebfs met elk een fontein. Dat alles geplaatst in een bassin van zeven meter diameter. Het beeld is gemaakt door Peter Roovers.<\/p>\n\n\n\n

Het ‘Comit\u00e9 Huldeblijk Geleen’, dat in 1957 het vierde eeuwfeest van de Heerlijkheid Geleen voorbereidde, plande de plaatsing van een beeld, aangeboden door de burgerij aan het gemeentebestuur, in dat jaar. De keuze viel daarbij op een beeld van Wilhelmina, hoewel er geen enkele relatie van de Heerlijkheid Geleen met het Oranjehuis bestond.<\/p>\n\n\n\n

Maar tijdens de regeerperiode van Wilhelmina (1898-1948) was Geleen van een agrarische gemeenschap uitgegroeid “tot het industri\u00eble en culturele centrum van de Westelijke Mijnstreek.” En dat werd met terechte trots als de nieuwe heerlijkheid Geleen, nu dan onder Wilhelmina, beschouwd. Ongetwijfeld heeft bij die zienswijze meegespeeld dat in die tijd de zeer Oranje gezinde burgemeester Van Banning in Geleen de scepter zwaaide.<\/p>\n\n\n\n

Later bleek dat het vierde eeuwfeest pas in 1958 was. Het beeld is in dat jaar geplaatst en is ’s lands eerste beeld van Wilhelmina als vorstin.<\/p>\n\n\n\n

In 1908 tekende de gemeenteraad van Geleen in Den Haag protest aan tegen de mogelijke vestiging van een mijnzetel binnen haar rustige, behoudende agrarische gemeenschap. In de toenmalige gemeente Sittard groeide ondertussen de hoop dat de \u2018buit\u2019 kon worden binnengehaald en bij Koninklijk Besluit van 12 maart 1915 ging de kogel door de kerk.<\/p>\n\n\n\n

De vierde staatsmijn kwam in Lutterade. Van daaruit bestonden de beste mogelijkheden om de zogeheten Maasvelden te ontginnen. E\u00e9n jaar later kreeg deze mijn de offici\u00eble naam Staatsmijn Maurits. Het werk richtte zich in eerste instantie op het afdiepen van twee schachten die toegang tot het zwarte goud zouden bieden. Op 1 januari 1926 ging de exploitatie officieel van start.<\/p>\n\n\n\n

In 1995 is het beeld onder toezicht van DSM gerestaureerd.



<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n

\n\n\n\n
\n
\n
\n

Heilig Hart beeldengroep<\/h2>\n\n\n\n

Oud-Geleen

In Oud-Geleen was het Atelier J.W. Ramakers en Zonen gevestigd. In 1930 kreeg het atelier de opdracht voor het maken van een Heilig Hartmonument, waarschijnlijk op initiatief van het kerkbestuur en de katholieke vakbeweging. Het werd naast de kerk van de H. Marcellinus en Petrus geplaatst, waar het op zondag 26 oktober 1930 werd onthuld en ge\u00efntroniseerd. In 1980 en 2009 is het monument gerestaureerd.<\/p>\n\n\n\n

Het monument bestaat uit een beeldengroep; centraal staat Christus, gekleed in een lang, gedrapeerd gewaad. Op zijn borst is het Heilig Hart zichtbaar. Hij houdt zijn handen zegenend geheven boven een knielende mijnwerker, met helm en mijnwerkerslamp, aan zijn rechterkant en een knielende vrouw met peuter aan zijn linkerkant.<\/p>\n\n\n\n

Aan de overkant, bij Rademakers Parket pronkt een mijnwagen voor het pand. Aan de gevel wappert trots een vlag van sportvereniging Maurits, en aan de wand hangt een verlichte teamfoto met begeleidende tekst over de overwinning op Ajax. (Iets waar de Limburgse mijnwerkersclubs goed in waren, zoals in een vorige post ook te lezen).<\/p>\n\n\n\n

In het seizoen 1949-1950 werd Maurits kampioen van haar afdeling en mocht het meedoen aan de strijd om het landskampioenschap met een derde plaats als eindresultaat na Limburgia en Blauw Wit.<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n

\n
\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\n
\n
\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n

Begraafplaats Schinveld<\/h2>\n\n\n\n

Schinveld

In de Staatsmijn Hendrik werd, in tegenstelling tot veel van de andere mijnen, gasrijkere ‘vetkool’ gewonnen. De kans op mijngasontploffingen was er dus groter. Bovendien was de mijn in haar 44 productiejaren (1918-1962) niet alleen berucht om de grote hoeveelheid stof en gas, maar ook om het vele water, een harde kool en een zachte vloer. Ook kwamen er meer breuklijnen voor. ln de Hendrik zijn de meeste grote ongelukken gebeurd van alle Limburgse mijnen. Een mijn dus waar het gevaar steeds op de loer lag.<\/p>\n\n\n\n

Dit bleek voor het eerst op grote schaal, toen op 13 juli 1928, een vrijdag de dertiende, zich een mijngas- en koolstofontploffing voordeed in de kolenpijler op 436 meter diepte. Dertien koempels vonden de dood.<\/p>\n\n\n\n

19 jaar later, op 24 maart 1947 breekt om 11.00 uur brand uit in de afvoergalerij van Afdeling G, in laag XIII, ten oosten van de 4e Zuid-Oostelijke steen gang, op de 636 meter verdieping bij de bandaandrijfmachine.<\/p>\n\n\n\n

De mannen ontdekken dat de band en de bekleding van de bandgalerij in brand staan, maar in de verwarring die daarop ontstaat lukt het niet om gebruik te maken van de aanwezige blusapparaten. Er wordt hulp ingeroepen van een ploeg mijnwerkers, die onder leiding van een meesteropzichter op circa 300 meter afstand bezig zijn met het herstellen van de railbaan.<\/p>\n\n\n\n

De ploeg kwam onmiddellijk helpen en brandblusapparaten worden leeggespoten. De brand had zich echter voortgeplant en was overgeslagen op de houten bekleding van de ijzeren betimmeringen in de galerij. Te gevolge van de snelle luchtstroom nam de brand voortdurend in hevigheid toe.<\/p>\n\n\n\n

Verdere bluspogingen faalden. Tijdens het blussen vonden er ook instortingen plaats en hingen er giftige rookgassen. Wederom lieten 13 koempels het leven.<\/p>\n\n\n\n

Naar aanleiding van deze ramp werd in 1948 op het kerkhof van Schinveld een monument onthuld om de nagedachtenis te eren van allen die tijdens hun werk omkwamen.<\/p>\n\n\n\n

De door de tijd aangetaste en ontbrekende tekst luidde \u201caan hen die tijdens hun werk door god werden opgeroepen\u201d



<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n

\n\n\n\n
\n
\n
\n

Voormalig sportpark Limburgia<\/h2>\n\n\n\n

Brunssum

Zuid-Limburg stikt van de voetbalhistorie. Oude en roemruchtige clubs zoals Rapid, Bleijerheide, Maurits, Juliana en Limburgia waren eens leidend. De Mijnstreek behoorde tot het meest welvarende deel van Nederland. <\/p>\n\n\n\n

In 1920 richten de koempels en de Staatsmijn Hendrik sportvereniging Rhenania op. In 1925 promoveren ze naar de 2e klasse en in 1927 verhuist het naar de locatie aan de Venweg. De naam werd omgedoopt tot Sportvereniging Staatsmijn Hendrik en in 1936 omgedoopt tot SV Limburgia. Het Park Limburgia bood plek aan 14.000 man, de selectie bestond voornamelijk uit mijnwerkers en het lag tegen de Staatsmijn Hendrik aan, aan de mijnwerkerskolonie.<\/p>\n\n\n\n

In 1947 verliest de vereniging veel kameraden door de grootstse mijnramp in Nederland en dient een verzoek in aan de KNVB om de uitwedstrijd tegen PSV uit te stellen. Dit werd afgewezen en Limburgia moest spelen. Limburg vond de houding van de KNVB laakbaar.<\/p>\n\n\n\n

24 juni 1950, en Limburgia gaat in het Amsterdams Olympisch Stadion de wedstrijd spelen om het landskampioenschap. Met 60.000 supporters werd in een zinderende finale Ajax met 0-6 van de mat geveegd. Revanche voor de laakbare houding van \u2018Zeist\u2019 ten opzichte van \u2018Limburg\u2019.<\/p>\n\n\n\n

Op initiatief van Fortuna\u201954 uit Geleen is gestart met betaald voetbal, georganiseerd door de \u2018wilde bond\u2019, NBVB. Bij besluit van 13 november 1954 van de KNVB mogen de verenigingen van de NBVB zich bij hen aansluiten. In 1954 werd er gestart met de eerste semi-profcompetitie in Nederland.<\/p>\n\n\n\n

Het seizoen 1956\/1957 eindigt met een verloren uitwedstrijd tegen Sparta en Limburgia moet in de 1e divisie gaan spelen. In 1962\/1963 degradeerde de club naar de 2e divisie en in 1970 overdonderde de KNVB iedereen met de aankondiging dat het betaalde voetbal gesaneerd zou worden en de 2e divisie werd opgeheven.<\/p>\n\n\n\n

Als amateurclub raakt SV Limburgia in de jaren \u201990 in verval en het fuseert met RKBSV tot BSV Limburgia. Het terrein aan de Venweg werd verlaten en het eens roemruchtige stadion lag er verlaten bij. Waar ooit de middencirkel van het sportpark Limburgia lag, ligt nu een plein met een levensgroot logo van de Brunssumse club.

Iets verderop staat een monument ter ere aan de spelers van de wedstrijd uit 1950 tegen Ajax.<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n

\n
\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\n
\n
\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n

Monument Barbarazaaltje<\/h2>\n\n\n\n

Lindenheuvel

Op maandag 3 maart 1958 om 17.10 uur kwamen in afdeling Isaac II op de 455 meter verdieping van de Staatsmijn Maurits bij een afschuiving van het dak gesteente 7 koempels om.<\/p>\n\n\n\n

In Geleen, in de wijk Lindenheuvel, werd in de jaren 90 in de muur van het Barbarazaaltje een gedenkteken ter nagedachtenis aan deze koempels onthuld dat van de hand van beeldhouwer Frans Cox was.

In 1960 werd het beeld oorspronkelijk voor de Sint-Barbarakerk van Lindenheuvel geplaatst op het gazon. Het beeld was bedoeld voor in de kerk of voor boven de ingang, maar de architect van de kerk, Ad van Hezik, vond het beeld te groot voor boven de ingang.<\/p>\n\n\n\n

In 1994 werd de kerk gesloopt, waarna het beeld plaats moest maken voor woningbouw. Het werd verplaatst van het gazon naar de overzijde van de straat en daar tegen de gevel van het Barbarazaelke geplaatst.
Op 25 maart 1994 werd het herplaatste beeld opnieuw ingezegend.<\/p>\n\n\n\n

In 2008 werd er aan de muur naast het beeld een plaquette opgehangen die herinnert aan de mijnramp van 3 maart 1958 in de Staatsmijn Maurits.<\/p>\n\n\n\n

De krant schreef in 1958 als volgt hierover:

\u201cGistermiddag te ongeveer vijf uur stortte onverwacht in een kolenpijler van de Staatsmijn Maurits te Geleen, tussen de 391 en 455 meter verdieping, het dak omlaag. In de pijler waren 45 man aan het werk, van wie er zeven bedolven werden onder het losgekomen gesteente ter dikte van ongeveer anderhalve meter. Daar de instorting zich had voorgedaan over een lengte van 40 meter stond van meet af aan vast, dat er van de ingeslotenen vrijwel niemand levend geborgen zou kunnen worden.
Onmiddellijk kwamen de reddingsbrigades in het geweer, die met de macht der wanhoop begonnen het ingestorte gesteente te ruimen. Dit moest echter met de grootst mogelijke voorzichtigheid gebeuren, daar de geologische omstandigheden ter plaatse zeer slecht zijn. Dit mag ook wel een verklaring heten voor de oorzaak van de instorting.\u201d<\/p>\n\n\n\n

\u201cDe rode gloed die elke nacht over het mijngebied van Zuid-Limburg hangt, gloeide er ook gisteravond. Maar boven het machtige mijnencomplex van de Staatsmijn Maurits te Lutterade-Geleen, met het stikstofbindingsbedrijf en de cokesbatterijen, heeft deze gloed voor hen die op de hoogte waren van de ramp welke zich maandagmiddag enkele honderden meters onder de grond had voltrokken, iets onheilspellends en beklemmends. Bovengronds kon niemand uit de gewone dagelijkse bedrijvigheid van dit moderne kolenwinningsapparaat opmaken, dat een aantal moedige mijnwerkers urenlang verbeten zwoegde om hun bedolven makkers te bereiken.\u201d



<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n

\n\n\n\n
\n
\n
\n

Moza\u00efekmonument Mauritspark<\/h2>\n\n\n\n

Geleen

Het moza\u00efekmonument op het kruispunt van de Mijnweg en de Tunnelstraat werd in 1953 opgericht als jubileumgeschenk van de Geleense burgerij aan de Staatsmijnen en werd gemaakt door de kunstenaar Harry Schoonbroodt.

Het monument draagt de tekst: \u201cDe landman ploegt niet meer zijn voren, want wijken moest het wuivend koren. God blijv\u2019 ons geven arbeidsvreugd en schenke toekomst aan de jeugd.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Niet als mijnwerker, die mogelijkheid viel in 1967 definitief af. Maar w\u00e9l als procesoperator of in een van de vele andere beroepen die rond de (voormalige) Staatsmijn Maurits ontstonden.<\/p>\n\n\n\n

Behalve dit monument zijn er in het Mauritspark meerdere beelden te vinden. Ook staan er nog enkele panden van de Staatsmijn Maurits. Deze zijn tegenwoordig geheel ofwel gedeeltelijk rijksmonument.

<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n

\n
\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\n
\n
\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n

Gedenkmonument Lauradorp<\/h2>\n\n\n\n

Lauradorp

Van Lauradorp is sprake sinds ca. 1925 en het begint allemaal met de winning van steenkool in Eygelshoven. In 1899 werd te Brussel de Soci\u00e9t\u00e9 des Charbonnages R\u00e9unis Laura et Vereeniging s.a. opgericht. De nieuwe onderneming, met als eerste president de Belgische militair en ondernemer Albert Thys, ging in Eygelshoven de mijn Laura exploiteren. Na de eerste Wereldoorlog nam de vraag naar steenkool enorm toe. Daardoor kon Laura & Vereeniging in 1921 een tweede mijnzetel in aanbouw nemen, eveneens in Eygelshoven. Deze mijn werd naar de vrouw van Albert Thys genoemd: Julia.<\/p>\n\n\n\n

Voor het personeel van de nieuwe mijn moest huisvesting gecre\u00eberd worden. Laura & Vereeniging (L&V) pakte dat grootscheeps aan. In de naburige gemeente Ubach over Worms, tussen het dorp Waubach en het buurtschap Groenstraat in, werd een compleet nieuw dorp gebouwd: het dorp van Laura & Vereeniging, Lauradorp.

In 1925 kwam de bouw goed op gang. Maar rond 1931, toen pas de helft van de geplande 1000 woningen was opgeleverd, stagneerden de bouwactiviteiten. De wereldwijde economische crisis deed de vraag naar steenkool sterk afnemen. L&V kon geen geld meer steken in de verdere bouw van haar dorp. Bovendien was dat voorlopig ook niet nodig, want veel mijnwerkers, vooreerst de buitenlanders, kregen ontslag.<\/p>\n\n\n\n

Zij moesten elders werk zoeken, als gevolg waarvan er tussen 1931 en 1937 sprake was van grote woningleegstand. Pas na 1945 kon Lauradorp worden afgebouwd. Er kwamen een kleine 500 woningen, winkelpanden en een gemeenschapshuis bij.<\/p>\n\n\n\n

Een monument vertelt dit verhaal van Lauradorp. Het gaat om een bronzen zuil, die doet denken aan de steenbergen, schoorstenen en koeltorens die uit het landschap omhoog rezen. De buitenzijde is bedekt met reli\u00ebfs. Van een aantal Lauradorpers die direct of indirect te maken hebben gehad met het mijnverleden, is de hand afgegoten. Deze handen staan symbool voor alle mensen die de gemeenschap Lauradorp opgebouwd hebben.

Het monument werd onthuld op 2 mei 2010 en is een creatie van beeldend kunstenaar Marianne van der Bolt.<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n

\n\n\n\n
\n
\n
\n

Koempelbuste bij voormalige ingang Laura mijn<\/h2>\n\n\n\n

Eygelshoven

Het beeld is gemaakt door kunstenaar Leopold Janssen en is geplaatst op initiatief van de Buurtcommissie Laura. Op 15 mei 2009 is het beeld onthuld door de ‘Eygelshovense’ wethouders Will Terpstra en Frans Krasovec.<\/p>\n\n\n\n

Het beeld staat bij de vroegere poort van de mijn Laura, samen met een tijdvenster met daarop de hoofdingang van de mijn Laura.<\/p>\n\n\n\n

De Laura hoorde tot het Belgische mijnbouwbedrijf Soci\u00e9t\u00e9 des Charbonnages R\u00e9unis Laura et Vereeniging S.A.. dat in 1899 werd opgericht. De mijn was genoemd naar Laura Wackers-Sch\u00fcmmer, de echtgenote van Anton Wackers en zuster van Gustav Sch\u00fcmmer uit Herzogenrath die in 1876 een steenkoolconcessie in het gebied verkregen.<\/p>\n\n\n\n

De aanleg van de mijn Laura begon in 1900. Een jaar later startte men met het delven van de eerste schacht, in 1902 werd begonnen met het afdiepen van de tweede schacht. De eerste kolen werden in 1905 geproduceerd. Er zijn uiteindelijk acht verdiepingen aangelegd op 120, 128, 153, 183, 274, 378, 550 en 680 meter onder het maaiveld.<\/p>\n\n\n\n

De mijn had in het begin veel te kampen met wateroverlast. In 1908 vond er een hevige explosie plaats in het ketelhuis van de mijn, hierbij kwamen zeven mensen om het leven.

In 1917 werd op de mijn een briketfabriek in gebruik genomen, waarvan de productie dat jaar ruim 10.000 ton bedroeg. De Laura, die voornamelijk antraciet produceerde, bereikte in 1929 de productiepiek met 800.200 ton steenkool.<\/p>\n\n\n\n

In 1970 begon men met de (bovengrondse) sloop van de Laura en werden de buiten bedrijf gestelde schachten van de mijn voorgoed afgesloten. Het terrein van de Laura is tegenwoordig ingericht als woonwijk, met de Laurastraat die door het dorp loopt.

<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n

\n
\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\n
\n
\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n

Mural Parallelweg<\/h2>\n\n\n\n

Heerlen

In mei 2012 is graffitikunstenaar James Jetlag begonnen met de uitvoering van zijn werk op diverse viaducten in Heerlen. Dit gebeurde binnen het kader van het graffitiproject \u2018Kleur Onderweg\u2019, een project van gemeente en de provincie Limburg.

Het viaduct op de Valkenburgerweg was het eerste van in totaal vier onder de N281, die aan beide zijden een graffiti-kunstwerk krijgen.<\/p>\n\n\n\n

Deze mural bevindt zich op het viaduct aan de Parallelweg, onder de provinciale weg 281 (N281) tussen Heerlen en Nuth.<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n

\n\n\n\n
\n
\n
\n

Barbarakapel<\/h2>\n\n\n\n

Urmond

Oud Urmond, in vroegere eeuwen een welvarende havenstad aan de Maas, dreigde kort na de Tweede Wereldoorlog door diezelfde Maas te worden overspoeld. Door de ontginning van de Staatsmijn Maurits zakte het dorp steeds verder weg. In 1947 was Urmond reeds enige meters gezakt. Steeds meer oude pittoreske huizen in het laagst gelegen deel van het dorp werden slachtoffer van het water en de voortwoekerende mijnverzakkingen.<\/p>\n\n\n\n

Er was maar \u00e9\u00e9n oplossing: afbreken en verhuizen naar hoger gelegen oorden. Zo verdween een historisch belangrijk deel van de oude Maasstad inclusief het in 1854 gestichte klooster van de Minderbroeders Conventuelen.<\/p>\n\n\n\n

Door de overdracht van 11.400 m3 bouwvolume van de Staatsmijnen aan de gemeente Urmond werd het mogelijk, eind jaren veertig, om 58 woningen te bouwen op de hooggelegen Kattekop.
Voorwaarde was dat deze woningen gedurende 20 jaar aan werknemers van de Staatsmijnen moesten worden verhuurd.<\/p>\n\n\n\n

Na de totstandkoming van de woningbouw op de Kattekop werd door het kerkbestuur besloten om de jaarlijkse Sacramentsprocessie door deze nieuwe wijk te leiden. Dit gebeurde voor het eerst in 1950. Aan de Hoge Bergstraat werd door de bewoners een rustaltaar geplaatst. Bij een aantal bewoners ontstond het idee om op de plaats van het rustaltaar een kapel te bouwen. Door inspanningen van buurtbewoners, alsmede door giften, werd het benodigde geld bijeengebracht.<\/p>\n\n\n\n

Het idee ontstond om dhr. Eug. Quanjel, hoofdopzichter bij De Staatsmijnen in Limburg en begenadigd kunstenaar, te benaderen als architect. Hij ontwierp de kapel en het prachtige bas-reli\u00ebf, voorstellende de H.Barbara, staande naast een koeltoren met een schachtblok (model Staatsmijn Maurits). Aan haar voeten zijn mijnwerkers bezig met het delven van kolen.<\/p>\n\n\n\n

De door het kerkbestuur beschikbaar gestelde 6000 stenen uit de gebombardeerde pastorie moesten stuk voor stuk door de bewoners van de Kattekop ter plaatse worden schoon gekapt. De kapel werd geheel door vrijwilligers gebouwd. Na het inzegenen van de kapel sprak de Bisschop de woorden:

\u201cDe kapel zal steeds een bewijs blijven van de edelmoedigheid van Urmond.\u201d

<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n

\n
\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\n
\n
\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n

Mijnwerkersbeeld Rumpenerstraat<\/h2>\n\n\n\n

Brunssum

Menige mijnwerkersechtgenote werd weduwe als gevolg van bedrijfsongelukken. In Brunssum deden zich twee grote mijnrampen voor, in 1927 en 1947.
Volgens christelijke overtuiging was dan Christus de enige toeverlaat. Het standbeeld aan de Rumpenerstraat kreeg aanvankelijk een plek nabij de Staatsmijn Hendrik.<\/p>\n\n\n\n

Het beeld toont een gekruisigde Christus die geflankeerd wordt door een mijnwerkersgezin. De mijnwerker kijkt peinzend naar beneden, terwijl vrouw en kinderen hoopvol naar de Christusfiguur opkijken.
De door weer en wind sterk aangetaste sculptuur uit Maultbrunnersteen werd in de winter van 1991-1992 grondig gerenoveerd. Daarna kreeg het verschillende standplaatsen, waaronder het Bodemplein en de Haansberg, om uiteindelijk weer op de Rumpenerstraat te eindigen.<\/p>\n\n\n\n

De derde foto toont een oude ansichtkaart van het kruisbeeld met op de achtergrond de staatsmijn Hendrik. Een indrukwekkend perspectief om te hebben wanneer je voor het beeld staat.<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n

\n\n\n\n
\n
\n
\n

Concessie grenspalen <\/h2>\n\n\n\n

Zuid-Limburg

Deze concessie-grenspalen stonden op de grens van steenkoolconcessies van de betreffende mijn. Tevens stonden er ook palen in de grond die aangaven waar iets in de grond zat. Bijvoorbeeld waar elektro kabels liepen, of waar buizen liepen van een betreffende mijn.<\/p>\n\n\n\n

Het Zuid-Limburgs kolengebied is onderdeel van een veel groter bekken dat zich uitstrekt over Noord-Frankrijk, Belgi\u00eb, Limburg, Aken en het Duitse Ruhrgebied. In Limburg loopt het bekken van de Duitse grens van het zuidoosten naar het noordwesten tot aan de Maas.<\/p>\n\n\n\n

De steenkoolwinning in Nederland vond plaats in twee regio’s: de Oostelijke Mijnstreek en de Westelijke Mijnstreek. Vanaf de 12e eeuw werd steenkool gedolven in de omgeving van het dal van de Worm nabij Rolduc. Bij octrooi van Maria Theresia ontving de Abdij Rolduc op 2 januari 1723 het recht tot het exploiteren van de steenkool in het gebied van Kerkrade, dat later bekend werd als Domaniale mijn. Onder de mijnwet van 1810 van Napoleon konden particulieren concessies aanvragen voor de exploitatie van delfstoffen, en tussen 1852 en 1926 werden door vier particuliere bedrijven negen nieuwe koolmijnen aangelegd.<\/p>\n\n\n\n

Bij wet van 24 juni 1901 werd beschikt dat in Zuid-Limburg kolenmijnen van staatswege zouden worden ontgonnen. Naast de particuliere mijnen in Limburg ontstonden zo de staatsmijnen Wilhelmina (Terwinselen-Kerkrade, 1906), Emma (Hoensbroek-Heerlen, 1911), Hendrik (Rumpen-Brunssum, 1915), Maurits (Geleen-Lutterade, 1926).

Het gasgehalte van de kolen in Limburg neemt toe van het zuidoosten naar het noordwesten. De gasarme huisbrandkolen zijn met name te vinden in de concessies van de particuliere mijnbouwbedrijven en de Wilhelmina in de Oostelijke Mijnstreek. Het kolengruis werd bij de mijnen verwerkt in briketfabrieken. De kolen die uiteindelijk niet voor verkoop geschikt waren, werden gebruikt door de mijnbouwbedrijven in de eigen elektriciteitscentrales voor de energievoorziening.<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n

\n
\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\n
\n
\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n

D’r Joep<\/h2>\n\n\n\n

Kerkrade

In 1939 lanceerde Kerkradenaar Jean Hermans, zoon van een verongelukte mijnwerker, het idee om een monument op te richten ter meerdere eer en glorie van de mijnwerkers in de Mijnstreek. De Amsterdamse kunstenaar Wim van Hoorn is de ontwerper van het beeld en op 16 juni 1957 werd het bronzen monument op de Markt onthuld.
De originele naam is De Mijnwerker. (De naam die later gegeven is aan het beeld dat in Heerlen staat)<\/p>\n\n\n\n

De sokkel waarop het bronzen beeld staat is van hardstenen diabas. Het vervaardigen van beeld en sokkel kostte 40.000 gulden. Deze kosten werden gedragen door Kerkrade en andere Limburgse gemeenten vanwaar mijnwerkers aan het werk waren. Ook toeleveringsbedrijven leverden een bijdrage. De rijksoverheid droeg niets bij.<\/p>\n\n\n\n

Bij de onthulling op 16 juni 1957 deed Dr. Houben, Gouverneur van Limburg, de uitspraak: “Doa sjteet d’r Joep, inne echte k\u00f6aler!” (Daar staat onze Joep, een echte mijnwerker). De onthulling van het beeld werd opgenomen in het Polygoonjournaal van dat jaar. D\u2019r Joep wordt op zijn Kerkraads bezongen in het Carnavalslied \u201cOp d\u2019r maat sjteet d\u2019r Joepemaan en waat op Vasteloavend\u2026\u201d<\/p>\n\n\n\n

Dit 11.000 kilo wegend standbeeld is op 5 november 1996, 5 meter in noordelijke richting verplaatst ten behoeve van de herinrichting van de Markt. Elk jaar wordt D’r Joep met carnaval in een Clownspak gehesen. Het beeld is opgenomen in het boekwerk Kerkrade, een stad als beeldentuin.<\/p>\n\n\n\n

In het najaar van 2002 werd een replica van dit standbeeld gemaakt. Van dit beeld werden kort na de verschijningsdatum al snel 2000 exemplaren verkocht. Een replicabeeld werd op 15 april 2002 door Kerkraads burgemeester Jos Som aangeboden aan de weduwe van Wim van Hoorn. Deze replica is 24 cm hoog, gemaakt van neolith en voorzien van een bronzen beschermlaag.<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n

\n\n\n\n
\n
\n
\n

Kolenschaaf op rotonde <\/h2>\n\n\n\n

Heerlerheide

Een van de weinige dingen dat nog tastbaar herinnert aan de ON-III is de kolenschaaf, op de rotonde van de Ganzeweide en de Rennemigstraat in Heerlerheide.<\/p>\n\n\n\n

In de halfmechanische pijlers, die bij de mijnen in Nederlands Limburg vanaf 1950 in gebruik kwamen, verloopt de koolwinning langs de mechanische weg. De ondersteuningen worden hier handmatig weggenomen en geplaatst. Voor het losmaken van de kool kunnen schraapbakken, dan wel een kolenploeg of kolenschaaf worden gebruikt. Deze worden door middel van sterke lieren, die opgesteld staan in de galerijen, langs het kolenfront heen en weer getrokken.<\/p>\n\n\n\n

Schraapbakken, die ook in pijlers met een steilere helling kunnen werken, zorgen tevens voor de afvoer van de kolen. Bij toepassing van een schaaf of ploeg maakt men gebruik van een kettingtransporteur, de losgemaakte kool valt hierbij rechtstreeks in de transporteur en wordt door deze afgevoerd. Het verplaatsen van de transporteur samen met ploeg of schaaf in de richting van het koolfront, gebeurt door middel van pneumatische omdrukcilinders.<\/p>\n\n\n\n

De ON-III werd gesloten in 1973, op 3 augustus. De totale productie bedroeg 38.265.000 ton. Nadat de mijn was gesloten en de schacht was afgesloten (1974), werden de bovengrondse werken afgebroken.
Het mijnterrein is nu een woonwijk, genaamd de Rennemig. Op de plaats van de schacht (aan het Fossielenerf) is een school en kleuterschool gebouwd (“de Schacht”). Een stenen ring met een herdenkingsplaquette markeert op het schoolplein de plaats van de schacht van de ON-III.<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n

\n
\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\n
\n
\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n

Moza\u00efek muur Corneliuspark<\/h2>\n\n\n\n

Heerlerheide

Geschiedenis is op vele manieren vast te leggen. Verhalen worden op papier of blogs vastgelegd en foto\u2019s en filmpjes in fotoboeken of films.<\/p>\n\n\n\n

Een niet gebruikelijke manier is het maken van een groot moza\u00efek. Uit een selectie van kunstenaars werd kunstenaar en ontwerper Arno Coenen gekozen om het Corneliuspark te ontwerpen.<\/p>\n\n\n\n

In het verlengde van de herstructurering van het centrum van Heerlerheide kreeg ook het Corneliuspark in 2012 een nieuwe invulling.
Een onderdeel van het vernieuwde park is een moza\u00efek die veel (zo niet alle) elementen van Heerlerheide bevat. Het ontwerp van het park en de moza\u00efek zijn samen met buurtbewoners en verenigingen tot stand gekomen. Vooral in de moza\u00efek zijn logo\u2019s van verenigingen, uitspraken van bewoners en de geschiedenis van de buurt terug te vinden.<\/p>\n\n\n\n

Enkele kenmerken van Limburg komen terug in het ontwerp van het park. Het park zelf is een verwijzing naar het golvende Limburgse landschap en de aardlagen van de zand- en steenkoolwinning.<\/p>\n\n\n\n

De moza\u00efek is 150 m2 groot. Het kunstwerk is onderverdeeld in verschillende matjes. Elk matje heeft ongeveer 225 moza\u00efeksteentjes van 2 x 2 cm. In totaal moesten zo\u2019n 298.000 steentjes oftewel circa 1200 matjes gelegd worden. Voor elk matje is een kleurenschema opgesteld met daarbij een lijst van de nodige steentjes.<\/p>\n\n\n\n

Zo zijn het dus niet altijd mijnwagens of kleine beelden, maar deze keer een gigantisch eerbetoon aan het mijnverleden van Heerlerheide.<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n

\n\n\n\n
\n
\n
\n

D’r Koe\u00eblman<\/h2>\n\n\n\n

Heerlerheide

Terechte hommage voor oud-mijnwerkers Stadsdeel Heerlerheide<\/p>\n\n\n\n

Het jaar 2015 staat te boek als het Jaar van de Mijnen. Naast de vele activiteiten en mooie initiatieven, zijn er ook blijvende herinneringen geplaatst in dat jaar.<\/p>\n\n\n\n

Niet voor niets stonden destijds de koempels te boek als de delvers van het zwarte goud. Zo ook in Stadsdeel Heerlerheide. In deze agglomeratie bevonden zich immers de particuliere mijnzetels Oranje Nassau lll (Heerlerheide) en Oranje Nassau lV (Heksenberg). Na de sluiting, aangekondigd door voormalig minister van Economische Zaken Joop den Uyl op 17 december 1965, werd in 1966 de Oranje Nassau mijn lV als zelfstandige zetel opgeheven en in 1973 werd de ON lll gesloten.<\/p>\n\n\n\n

Op het mijnterrein ON lV werd zilverzandgroeve Sigrano\/thans Sibelco gevestigd en op het mijnterrein ON lll ontstond de woninggroep Rennemig. In 2006 ging het oude woon\/winkelcentrum van Heerlerheide op de schop en verrees er een modern nieuw centrum. Ook werd een prachtig park gecre\u00eberd onder de benaming Corneliuspark \u201cDe Brink\u201d, geflankeerd door een schitterende moza\u00efekwand vervaardigd door velen uit de gemeenschap. (Hierover meer in de volgende post).<\/p>\n\n\n\n

Juist in dit park hebben de mijnwerkers van weleer een verdiende hommage gekregen middels een 1,20 meter hoge hardstenen beeld (vervaardigd door Hein Wanders) met de passende benaming: D\u2019r Koe\u00eblman. Het beeld is in opdracht van Huurderskoepel Heerlerheide (met subsidie van woningcorporatie Weller) aangeboden aan de gemeenschap van Heerlerheide. Oorspronkelijk was het de bedoeling dat in het park een waterpartij zou komen.<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n

\n
\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\n
\n
\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n

Monument Lange Jan<\/h2>\n\n\n\n

Grasbroek

Op het terrein tussen het Belastingkantoor, Praktijkschool PPL en Aurora staat een monument ter herinnering aan de Lange Jan.<\/p>\n\n\n\n

In 1938 werd een bijna 138 meter hoge schoorsteen gebouwd op het terrein van de Oranje-Nassaumijn. Geinspireerd door de enorme lengte van de schoorsteen, bijna 138 meter hoog, werd deze al snel \u201cLange Jan\u201d genoemd. In 1953 werd een tweede, nog langere schoorsteen (155 meter) gebouwd en deze werd de Lange Lies genoemd. Beide schoorstenen waren op zich niet bijzonder van architectonische waarde, maar ze hebben beide lang de skyline van Heerlen gedomineerd.<\/p>\n\n\n\n

Met het sluiten van de Oranje Nassaumijn I op 31 december 1974 kwam er een groot verlangen om met het letterlijk zwarte verleden af te rekenen door de gebouwen met grote voortvarendheid te slopen. Zo moesten ook de enorme grote schoorstenen het ontgelden. Nadat op 16 augustus de Lange Lies reeds omver was geschoten, werd op 21 augustus 1976 de Lange Jan gesloopt. Nadat de springladingen tot ontploffing waren gebracht, bleef de Lange Jan enkele seconden rechtop staan om daarna de verkeerde kant op te vallen en een enorme ravage aan te richten. Men spraak daarna over de wraak van Lange Jan.<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n

\n\n\n\n
\n
\n
\n

De Mijnwerker <\/h2>\n\n\n\n

Heerlen

In 1955 hebben 4 beeldhouwers, onder wie Frans Gast (1927 \u2013 1986) en Wim van Hoorn, op uitnodiging van de gemeente Kerkrade, een ontwerp gemaakt voor een mijnwerkersmonument dat op de markt in Kerkrade moest komen te staan. Om inspiratie op te doen kregen de vier een ondergrondse rondleiding. Toen Frans Gast tijdens de rondleiding met zijn onderarm het zweet van zijn voorhoofd veegde, kreeg hij het idee voor zijn ontwerp. Hij heeft een model gemaakt dat hij indiende onder de titel \u201clicht\u201d. Het model van Gast was het beste, toch wilde de jury graag het beeld van hem en dat van Van Hoorn eerst nog op 50% van de ware grootte zien. <\/p>\n\n\n\n

Gast wilde een intu\u00eftieve vergroting maken, maar op aanraden van zijn voormalig leraar en jurylid Oscar Jespers maakte hij een meetkundige vergroting. Het resultaat was teleurstellend en daarom werd het ontwerp van Van Hoorn uitgevoerd.<\/p>\n\n\n\n

Op 16 juni 1957 werd op de markt in Kerkrade het Nederlandse nationale monument van de mijnwerkers onthuld met de titel \u201cD\u2019r Joep\u201d.<\/p>\n\n\n\n

Achttien jaar later werd Frans Gast door de gemeente Heerlen benaderd voor het maken van een standbeeld ter ere van de mijnwerkers. Het beeld van toen werd op intu\u00eftieve wijze vergroot en goed bevonden. <\/p>\n\n\n\n

Het laat een mijnwerker zien die zijn ogen beschermd tegen het felle daglicht op het moment dat hij terugkeert uit de donkere mijn waar het altijd nacht is. Het beeld is eenvoudig van opzet en heeft daardoor een zeer krachtige expressie. Het beeld De Mijnwerker is op 3 september 1976 onthuld en staat voor het raadhuis aan de Geleenstraat.<\/p>\n\n\n\n

In 2016 was er sprake van een nieuw standbeeld op het Pancratiusplein in Heerlen. Hoewel er steeds meer verbinding met het mijnverleden lijkt te komen, en het voor de oplettende bezoeker overal in Heerlen en diens winkels terugkomt, was er volgens de gemeente Heerlen onvoldoende draagvlak voor een nieuw monument.<\/p>\n\n\n\n

Het door een jury uitverkoren ontwerp werd niet gemaakt. De jury reageert stomverbaasd, meldde De Limburger. Het plan om in het Jaar van de Mijnen een beeld in hartje Heerlen te onthullen, was afkomstig van wethouder Jordy Clemens (SP, Erfgoed). De organisatie van het Jaar van de Mijnen omarmde het plan, selecteerde kunstenaars en stelde een jury in. Helaas zonder uiteindelijk resultaat.<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n

\n
\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\n
\n
\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n

Barbara beeld Johannes de Doper kerk<\/h2>\n\n\n\n

Eygelshoven

Stenen beeld van Sint Barbara met palmtak, op een sokkel van ruwe gemetselde stenen, waarin een natuurstenen reli\u00ebf van een mijnwerker te zien is. Sinds 2004 staat er een kolenwagen naast.<\/p>\n\n\n\n

Het beeld staat naast de Johannes de Doperkerk in Eygelshoven.
Op 4 december 1952 schonk de directie van de mijn Laura dit beeld van de patroonheilige van de mijnwerkers aan de kerk.<\/p>\n\n\n\n

Opschrift op het monument:

opgericht
4 dec 1952
door
directie, beambten
en arbeiders van de
my. laura en ver.
uit eygelshoven.<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n

\n\n\n\n
\n
\n
\n

Barbara beeld Mauritspark<\/h2>\n\n\n\n

Geleen

Op zondag 8 juli 1951 onthulde hoofdbedrijfsingenieur M.J.A. Bergstein tegenover de hoofdingang van Staatsmijn Maurits in Geleen een gloednieuw Barbaramonument, een creatie van de beeldhouwer Wim van Hoorn.<\/p>\n\n\n\n

Het was een imposant monument, met het 2,5 meter hoge beeld van de patrones in het midden van een basement van meer dan 8 meter lengte en 70 centimeter hoog. De ornamenten aan de bovenkant ter weerszijden van de sokkel over de rand van het basement beelden drakenkoppen uit die water en vuur spuwen. Dit zijn ook de twee elementen die voor de ondergrondse mijnwerkers het meeste gevaar opleverden.<\/p>\n\n\n\n

In het ronde van de sokkel is een voorover gebogen mijnwerkersfiguur zichtbaar met houweel of kolenhak. De Heilige Barbara heft de rechterhand als afwerend gebaar tegen het kwaad omhoog. De linkerhand draagt de bekende toren.<\/p>\n\n\n\n

Maar wat het monument vooral bijzonder maakte, was de vormgeving van de Barbarafiguur. Die was zelfs z\u00f3 bijzonder, misschien wel een beetje gewaagd, dat het bedrijfsblad Steenkool het raadzaam had geacht om de mijnwerkers en hun gezinsleden van te voren \u2018reeds enigszins vertrouwd te maken met het monument, dat vooral in de figuur van de Heilige Barbara sterk zal afwijken van de bestaande traditionele vormen.\u2019  Bij deze Barbara geen \u2018scheef hoofdje [\u2026], zeer deemoedige blik, biddende handen, zacht glooiende en geplooide klederen en dat alles bekroond door een aureool\u2019, zoals pastoor Wermeling van de parochie Christus Koning uit de Geleense wijk Kluis het in Steenkool uitlegde.

Integendeel: deze Barbara was een strak gestileerde krachtige vrouw, uitgevoerd in een stoere, ruwe steensoort. De lichaamsverhoudingen waren niet realistisch en het gelaat was slechts globaal weergegeven. De plooival in de kleding was gereduceerd tot enkele groeven. Het ging bij dit beeld niet om de details, maar om de grote vorm en de zeggingskracht daarvan.<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n

\n
\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\n
\n
\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n

Reli\u00ebfplaten uit 1937 in het Mauritspark<\/h2>\n\n\n\n

Geleen

Dit monument bestaat uit twee liggende rechthoekige reli\u00ebfplaten, die gevat zijn in een bakstenen omlijsting en gescheiden worden door een licht gebogen lange bakstenen muur. Beide reli\u00ebfs zijn opgebouwd uit meerdere vierkante keramieken delen die een rechthoek vormen.<\/p>\n\n\n\n

Het linker reli\u00ebf beeldt de landbouw uit. Een boer begeleidt een kar met bossen stro, die getrokken wordt door twee paarden. Het rechter reli\u00ebf beeldt de mijnindustrie uit. Een rij mijnwerkers loopt met schoppen en lantaarns naar de mijn. Het bestaat uit twee aparte delen, die ongeveer 20 meter uit elkaar staan.
\u2028
Ze symboliseerden de verbondenheid van de landbouw en de mijnindustrie in deze regio. Niets was echter minder waar. De boeren stonden zeer wantrouwend tegen deze industrie die hun de (goedkope) mankracht onttrok en hun landbouwgronden onteigende. Echter, de mijnwerker die eerder als knecht door de heerboer was uitgebuit, verdiende een veelvoud in de nieuwe mijnindustrie en was opgetogen over zijn nieuwe status. Feitelijk was er nu een stand bijgekomen, die van de mijnwerkers.

Op het rechter gedeelte staan een achttal mijnwerkers afgebeeld die aan de slag gaan. Eigenlijk zijn het er zeven, plus \u00e9\u00e9n. De voorste persoon draagt een bril, heeft een petlamp en is in het bezit van een vaarstok. Dit zijn allemaal tekenen van waardigheid, deze man is een leidinggevende (vaarsjtieger),een zogenaamde beambte. Zijn gezicht is gedetailleerd uitgebeeld. De anderen hebben een nietszeggende uitdrukking, dragen gewone potlampen en een hak en kolenschop als gereedschap. Ze hebben maar te doen wat hun opzichter hen gebiedt. Het kon allemaal in die tijd.\u2028

Het witte gebouw op de achtergrond is overigens de voormalige OVS-werkplaats.<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n

\n\n\n\n
\n
\n
\n

Herdenkingsmonument Verongelukte Mijnwerkers <\/h2>\n\n\n\n

Brunssum

Op 13 juli 1928 vond er een ontploffing van mijngas plaats. Een mijnwerker had toen met zijn davylamp gekeken of er mijngas aanwezig was. Een davylamp is een soort benzinelamp die gebruikt wordt om gevaarlijke gassen, welke in kolenmijnen kunnen voorkomen, op te sporen. Bij aanwezig mijngas zal dit in de lamp binnen de gaaskap gaan branden. Door de lengte van de lichtblauw brandende mijngaskegel, is het mijngaspercentage vast te stellen. Bij juist gebruik van de benzinelamp is dit verder ongevaarlijk; door de constructie van de lamp kan aanwezig mijngas buiten de lamp niet ontstoken worden.

Waarschijnlijk doordat hij een abrupte beweging maakte, zoals een sprong ergens vanaf, is de vlam in de lamp door de gaaskap geslagen. Het gevolg was dat het mijngas explodeerde waardoor er grote instortingen plaatsvonden. Hierbij kwamen dertien mijnwerkers om het leven. Onderzoek wees later uit dat er in de betreffende mijngang een zeer hoge concentratie van minstens 5% mijngas aanwezig was. Daar het ongeluk plaatsvond op vrijdag de dertiende, en er ook dertien slachtoffers vielen, was dit volgens sommigen het werk van de duivel. Later werd de bovengenoemde oorzaak beschreven.<\/p>\n\n\n\n

Op 24 maart 1947 vond er een tweede ramp plaats in de mijn, de grootste naoorlogse mijnramp van Nederland. In een afvoergalerij op de 636 meterverdieping was door omstandigheden de luchtdruk veel te hoog, waardoor er in de betreffende afdeling een zeer sterke luchtstroming ontstond. Ten gevolge van een slippende rubbertransportband in de galerij raakte de aandrijfrol van de bandmachine oververhit en ontstond er brand. Door de sterke luchtstroom kon het vuur razendsnel om zich heen grijpen. Ondanks verwoede pogingen lukte het niet de brand te blussen. De stutten in de galerij, daar en toen nog van hout, hadden vlam gevat waardoor er na verloop van tijd instortingen plaatsvonden. Door de brand en de instortingen kwamen er wederom dertien kompels om het leven. De berging verliep moeizaam, pas na weken kon men de laatste slachtoffers bereiken.<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n

\n
\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\n
\n
\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n

Schachtwiel bij voormalige ingang Staatsmijn Hendrik <\/h2>\n\n\n\n

Brunssum

Tot 1963 was de Staatsmijn Hendrik productief, waarna het mijnterrein op 1 juni 1967 overgedragen werd aan de NAVO. Eerder werd de mijn samengevoegd met de in Hoensbroek gelegen Staatsmijn Emma.<\/p>\n\n\n\n

De Staatsmijn Hendrik werd de nieuwe stek voor het “Allied Forces Central Europe” ofwel AFCENT, een basis van de NAVO. De basis is tot op heden op deze plaats gevestigd en heet nu AFNORTH.<\/p>\n\n\n\n

De grote, betonnen schachtbok van de schacht IV van de Hendrik deed tot eind jaren tachtig dienst als communicatietoren, die daarna plaats heeft gemaakt voor een modernere communicatietoren. De steenberg van de Staatsmijn Hendrik, die tevens de steenberg van de Staatsmijn Emma was, is, hoewel voor een deel afgegraven, nog steeds behouden gebleven, evenals de in de Brunssummerheide gelegen slikvijvers. Ook de “oefenmijn” of “leermijn”, gelegen onder het terrein en met meerdere, nog bestaande ingangen, bestaat nog. Deze is echter niet publiekelijk toegankelijk.<\/p>\n\n\n\n

Het schachtwiel werd eind 1982 als monument in het plantsoen voor de voormalige ingang geplaatst. Dit schachtwiel werd geplaatst als herinnering aan de Staatsmijn Hendrik.<\/p>\n\n\n\n

Het schachtwiel zelf is overigens afkomstig van de Staatsmijn Emma, die zo’n 2 kilometer westelijk van de Staatsmijn Hendrik lag.
Het initiatief werd genomen door de toenmalige wethouder Smeets, voormalig hoofdopzichter bij de Staatsmijn Hendrik. Het schachtwiel heeft een diameter van 6 meter.<\/p>\n\n\n\n

Op 18 september 2010 werd bij de voormalige hoofdingang een herdenkingsmonument onthuld ter herinnering aan alle 178 slachtoffers die in de mijn verongelukten.

Op 25 maart 2012 werd een herdenking gehouden voor de slachtoffers van de mijnramp in de staatsmijn Hendrik. Deze ramp, de grootste na-oorlogse mijnramp in Nederland, vond plaats op 24 maart 1947 waarbij 13 koempels het leven verloren.<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n

\n\n\n\n
\n
\n
\n

Graffiti op viaduct Amstenraderweg Merkelbeek <\/h2>\n\n\n\n

Merkelbeek

In de gemeente Onderbanken is in de afgelopen jaren, op initiatief van de heemkundevereniging de Veersjprunk, een aantal viaducten door kunstenaars verfraaid. Voor de vereniging is het van groot belang om bij de jeugd interesse te wekken voor de lokale geschiedenis.<\/p>\n\n\n\n

In Zuid-Limburg stond het jaar 2015 onder meer in het teken van de mijnen en de impact die deze bedrijfstak op Limburg heeft gehad. Om die reden heeft de heemkundevereniging zich gemeld bij M2015 (de organisatie die de activiteit mogelijk heeft gemaakt) met een voorstel om op de wanden van een viaduct koempelsymbolen aan te brengen.<\/p>\n\n\n\n

Herman Veltrop was bereid om samen met de school in Merkelbeek tekeningen voor te bereiden en in het viaduct aan te brengen.<\/p>\n\n\n\n

Het zijn stuk voor stuk symbolen die in de regio bijzonder goed worden herkend. Herman Veltrop geeft aan dat  \u201c.. er wel ge\u00efnteresseerden zouden zijn, had ik wel verwacht. Maar zoveel mensen die ook echte verhalen hebben over wat zij hebben meegemaakt en nog een echte verbinding naar dit verleden \u2013 ik stond af en toe paf\u201d.<\/p>\n\n\n\n

Tijdens de werkzaamheden was er enorm veel belangstelling van toevallige voorbijgangers, koempels, maar ook de pers en zelfs de tv hebben enorm veel belangstelling getoond. Daarom zijn de tekeningen ook echt een ode aan de koempels. <\/p>\n<\/div>\n\n\n\n

\n
\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\n
\n
\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n

Moza\u00efek op voormalige kloostermuur <\/h2>\n\n\n\n

Heerlen

Bewoners maken Parkstad!
Bij het IBA Parkstad project genaamd MIJNpissoir gingen bewoners samen aan de moza\u00efek. Het moza\u00efekkunstwerk dat op een letterlijk restant van een mijnwerkerspissoir (Sittarderweg) geplaatst is, verwijst niet alleen naar het verleden en de dagelijks mijnpraktijken die zich op deze plek afspeelden. Het realiseren van dit bewonersinitiatief staat ook voor dezelfde saamhorigheid, trots en zorg van de wijk als tijdens de mijnperiode.<\/p>\n\n\n\n

Het h\u00f6fke van Sint Antonius is een van de laatste herinneringen aan een recent verleden waar kerk en mijn het straatbeeld en het culturele leven bepaalden.
Het Antoniushofke was vroeger een drukbezochte plek. Door de ligging tussen Patronaat en Kerk. Duizenden mijnwerkers passeerden hier elke dag op weg van hun zware werk in de Oranje Nassau mijn naar hun woning in een van de koloni\u00ebn en verder weg richting Sittard.  
Veel mannelijke bezoekers maakten gebruik van de krul: het pissoir aan de buitenmuur van het Hofke. Misschien wel een van de drukst gebruikte openbare toiletten in de jaren na de oorlog. Door de gunstige ligging ten opzichte van de mijn, kerk en de vele drankgelegenheden aan de Sittarderweg. <\/p>\n\n\n\n

Het moza\u00efek toont de unieke locatie met een verwijzing naar de invloed van de Oranje Nassaumijn op de straat en het leven in deze wijk.  <\/p>\n\n\n\n

De illustratie verwijst naar de mijn, de kerk, de steenberg en Joep met een poekel die uit de \u2018nachsjieg\u2019 komt en nog even \u2018moet\u2019.<\/p>\n\n\n\n

Voor de leken: Joep is een mijnwerker die in de krul zijn vloeibare behoefte doet. Want in de ronding van de Kloostermuur, aan de kant van Cultuurhuis Heerlen, was een zogenaamde krul: een heus pissoir.<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n

\n\n\n\n
\n
\n
\n

Graf Servaas Toussaint<\/h2>\n\n\n\n

Hoensbroek

De executie van Servaas Toussaint (vervolg op vorige post)<\/p>\n\n\n\n

Op 3 mei 1943, midden in de sombere bezettingsjaren, hing kil een plakkaat aan de poort van de Staatsmijn Emma met daarop \u201cbekendmaking\u201d. Met daaronder de zeven namen van de mannen die standrechtelijk ter dood veroordeeld waren. Als zesde in de lijst stond vermeld \u2018de leerling aan de mijnschool\u2019 Servatius Toussaint uit Amstenrade, geboren 22-12-1914 in Hoensbroek.Onder aan de lijst van de bekendmaking stond kil: de zeven vonnissen zijn voltrokken.<\/p>\n\n\n\n

Het Politiestandgerecht te Maastricht had de eind april 1943 willekeurig opgepakte mannen ten laste gelegd dat zij betrokken waren bij het stimuleren en organiseren van de mijnstakingen en veroordeeld tot de dood door de kogel. Specifiek voor Toussaint gold dat hij in staking bleef en ondanks de openbare oproep zijn werk niet hervatte en op 1 mei 1943 niet op zijn werk verscheen.<\/p>\n\n\n\n

Stakingen, in het bijzonder in de industrie, waren niet toegestaan en werden zwaar bestraft door de bezetter. Dit gold zeker voor de productie van kolen. Door de lage opkomst op de oproep van de bezetter waarbij oud militairen zich moesten melden, ontstond er arbeidsonrust. Velen kwamen niet, waarna door de Duitsers het standrecht werd ingevoerd en men willekeurig kon worden opgepakt en als afschrikwekkend voorbeeld ter dood veroordeeld. Dat overkwam Servaas Toussaint.<\/p>\n\n\n\n

De gearresteerde Hauptscharf\u00fchrer SS Sicherheitsdienst, Richard Nitsch bekende bij een verhoor in juni 1946, dat de slachtoffers door een vuurpeloton van 15 leden van de Gr\u00fcne Polizei waren doodgeschoten en begraven op de heide bij Wellerlooi, gemeente Bergen (Noord-Limburg). Uiteindelijk werd het massagraf gevonden en op 2 juli vond de identificering van de stoffelijke overschotten plaats.<\/p>\n\n\n\n

De uitvaart vond plaats op 5 juli 1946 in Hoensbroek. Vanaf de Emma, waar de vlag halfstok hing, vertrok een lange, indrukwekkende en erg stille stoet naar het kerkhof bij de St. Janskerk. De rouwauto werd aan beide zijden begeleid door dragers in mijnkleding. Het graf van Servaas wordt nu door de gemeente onderhouden. Bij zijn huis ligt nu een struikelsteen als stille herinnering aan hem.<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n

\n
\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\n
\n
\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n

Mijnwerkersmonument begraafplaats Heerlerheide<\/h2>\n\n\n\n

Heerlerheide

In 1943 werd door ‘Wehrmachtsbefehlshaber’ generaal F. Christiansen aangekondigd dat 300.000 Nederlandse militairen alsnog in krijgsgevangenschap zouden worden afgevoerd. Als protest tegen deze maatregel brak spontaan overal in Nederland de April-Meistaking uit. Nog voordat de offici\u00eble bekendmaking in de avondbladen van donderdag 29 april 1943 verscheen, werd dit nieuws met hoge snelheid door heel Nederland verspreid. Diezelfde middag besloten verschillende personen van particuliere en overheidsbedrijven en instellingen in Twente te gaan staken. Ook in de Limburgse mijnstreek werd het in de loop van die middag onrustig.<\/p>\n\n\n\n

Omdat de staking steeds omvangrijker werd, werden in de Limburgse mijnbedrijven enkele honderden functionarissen opgepakt. Vervolgens werd met goedkeuring van dr. Seyss-Inquart het ‘Polizei-Standgericht’ ingevoerd. In de nacht van 1 op 2 mei 1943 werden in Maastricht de eerste doodvonnissen uitgesproken. Het betrof de mijnwerkers Servaas Toussaint (Amstenrade), Meindert Tempelaars (Heerlen) en Reinier Savelsberg (Heerlen). Als aanklager fungeerde het hoofd van de Sicherheitspolizei Str\u00f6bl. Vervolgens werden de drie mijnwerkers op de Hamertse Heide bij Bergen gefusilleerd. Nadat hun massagraf werd ontdekt, zijn de gefusilleerde mijnwerkers alsnog plechtig begraven op 6 juli 1946.<\/p>\n\n\n\n

Het Mijnwerkersmonument in Heerlerheide is opgericht ter nagedachtenis aan twee personeelsleden van de Oranje Nassaumijn III die wegens hun betrokkenheid bij de mijnstaking in 1943 in Bergen door de bezetter zijn gefusilleerd.<\/p>\n\n\n\n

De tekst op het reli\u00ebf luidt:<\/p>\n\n\n\n

‘IN MEMORIAM
MEINARDUS TEMPELAARS REINIER SAVELSBERG
GEB. TE ’s GRAVENHAGE GEB. TE SCHAESBERG
6 JUNI 1904 27 APRIL 1895
DOOR DE BEZETTER DOODGESCHOTEN
OP DE HAMERTSE HEIDE TE BERGEN L. OP 2 MEI 1943
EN ALHIER TER AARDE BESTELD OP 6 JULI 1946
VOOR GOD, KONINGIN EN VADERLAND’.<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n

\n\n\n\n
\n
\n
\n

Mijnmuseum de Koempel monument Zeswegen<\/h2>\n\n\n\n

Zeswegen

Op de zeskant in Zeswegen, op de plek van de steenberg van de Oranje Nassau Mijn 1, staat deze mijnwagen, incl stijl en afbouwhamer.<\/p>\n\n\n\n

De steenberg van de Oranje Nassau Mijn 1 te Heerlen was in de 75 jaren dat de mijn in bedrijf was uitgegroeid tot een enorme berg.
In de berg was vroeger tevens de leermijn van de ON 1 gevestigd.

Na de sluiting van de mijn op 31 december 1974 werd de operatie “van zwart naar groen” ingezet. De steenberg werd deels afgegraven en afgevlakt en hierop werd een woonwijk gebouwd met een omliggend park eromheen. De woonwijk die op de steenberg is gevestigd heet Zeswegen. De steenkool die gedolven werden moesten gesorteerd worden om de stenen te verwijderen, dit zogenaamde afval werd in bakken getransporteerd om vervolgens op een hoop te gooien. Zo ontstond na vele jaren een enorme “steenkoolberg”. 

Dit monument werd geschonken door Mijnmuseum de Koempel en de oprichters van de website www.gluckauf.nl<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n

\n
\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\n
\n
\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n

Kolenwagons Staatsmijnen<\/h2>\n\n\n\n

Terwinselen

Op het oude mijnterrein van de Staatsmijn Wilhelmina, vlakbij de plaats waar de schachtbokken stonden, staan twee kolenwagons, afkomstig van de Staatsmijnen. Deze zijn door DSM in 1994 geschonken aan de “Zuid-Limburgse-Stoomtrein-Maatschappij”, de ZLSM. Vanaf 1999 zijn ze een mijnmonument en eigendom van de gemeente Landgraaf.<\/p>\n\n\n\n

Om de beide steenkolenmijnen Oranje Nassau II te Schaesberg en de Staatsmijn Wilhelmina te Terwinselen op het landelijk spoorweggennet te kunnen aansluiten, werd begin vorige eeuw gestart met de aanleg van een nieuwe spoorweg. Deze nieuwe verbinding zou zijn oorsprong hebben bij “De Kissel” in Heerlen, alwaar hij zou aftakken, van het trac\u00e9 Heerlen – Schaesberg, richting Zuiden. Vlakbij de voormalige glasfabriek in Heerlen werd een wissel aangelegd en ging de spoorweg richting de wijk Vossenkuil nabij Molenberg, om vervolgens middels een flauwe bocht af te buigen richting het mijnterrein van de Oranje Nassau II mijn. Hiermee werd de aansluiting van deze steenkolenmijn op het landelijk spoorwegennetwerk bewerkstelligd.<\/p>\n\n\n\n


Het spoor vervolgt, na het meersporig rangeerterrein van de ON II te hebben gepasseerd, met een linker bocht, om de steenstortterrein van de Staatsmijn Wilhelmina, richting Terwinselen. Het spoor eindigt bij het meersporig rangeerterrein van de Staatsmijn Wilhelmina. Hiermee werd ook deze steenkolenmijn aangesloten op het landelijk spoorwegennetwerk.<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n

\n\n\n\n
\n
\n
\n

Monument bij voormalige ingang Willem Sophia mijn<\/h2>\n\n\n\n

Kerkrade

Op het voormalig Willem-Sophia mijnterrein herinnert vrijwel niets meer aan het verleden van deze steenkolenmijn. Bij de ingang is een monument gemaakt met een gedenksteen. Op het terrein bevinden zich nu enkele sportvelden en een kantine. Direct voor de kantine lag schacht “Willem II” en even verderop treft men nog de betonnen afdekplaat aan, die geplaatst is boven schacht “Willem I”.

Naast het sportcomplex ligt nog het mijnspoor (miljoenenlijntje) waarop de mijn was aangesloten, ter vervoer van de gedolven kolen. Ook is er nog een stuk oude mijnmuur (koelmoer) bewaard gebleven.<\/p>\n\n\n\n

De Willem-Sophia Mijn te Spekholzerheide (Kerkrade) was een particuliere mijn. De Mijn Willen Sophia had in totaal vijf schachten. Hoofdschacht Willem 1, deze had een diepte van 600 meter en verdiepingen op 180, 240, 296, 395, 485 en 590 meter. Hoofdschacht Willem 2 had ook een diepte van 600 meter en had verdiepingen op 105, 180, 240, 296, 395, 485 en 590 meter.

Beide schachten hadden een diameter van 3,25 meter. De andere drie schachten waren Melanie, Sophia en Ham. De mijn opende in 1902 en sloot in 1970. De totale productie bedroeg 22.678.000 ton steenkool.<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n

\n
\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\n
\n
\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n

Mijnlamp Terwinselen<\/h2>\n\n\n\n

Terwinselen

Bij het gouden bedrijfsjubileum van de Staatsmijnen in 1952 werd een mijnlamp geplaatst om de feestelijkheden luister bij te zetten. Na het jublileum verdween het tijdelijke monument, maar nu staat een replica weer in Terwinselen.<\/p>\n\n\n\n

Oud-mijnwerkers van staatsmijn Wilhelmina en burgemeester Petra Dassen van Kerkrade hebben op zondag 29 september 2019 het mijnwerkersmonument in de wijk Terwinselen onthuld.<\/p>\n\n\n\n

Het is een replica van een monument dat in 1952 werd geplaatst bij het 50 jarig bestaan van de staatsmijn. Het monument verdween toen al na een paar maanden. Waar het is gebleven is altijd een raadsel gebleven.<\/p>\n\n\n\n

Het nieuwe monument is zo’n vier meter hoog en moet de herinneringen aan de oudste staatsmijn van Nederland in leven houden. De uiteindelijke afmetingen zijn kleiner dan het oorspronkelijke model, dat bijna twee keer zo groot was.<\/p>\n\n\n\n

Het monument heeft zo’n 10.000 euro gekost en is mede betaald door buurtbewoners en oud-mijnwerkers.<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n

\n\n\n\n
\n
\n
\n

Bronzen mijnwerker in gemeentehuis Geleen<\/h2>\n\n\n\n

Geleen

Dit bronzen beeld van een mijnwerker stond van ca. 1953 tot 1969 in de loonhal van de Staatsmijn Maurits, en is toen overgebracht naar het mijnmuseum in Hoensbroek.<\/p>\n\n\n\n

Vanaf 1979 staat het in het gemeentehuis van Geleen. Een kopie van dit beeld staat sinds 2000 in de wijk Lindenheuvel.<\/p>\n\n\n\n

Het beeld wordt vaak verward met de Mijnwerker van Johannes Eduard Melis uit 1950, dat vanaf 1969 in de loonhal van Maurits stond en nu in het Continium in Kerkrade.<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n

\n
\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\n
\n
\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n

Havenmonument Stein<\/h2>\n\n\n\n

Stein

Het monument in de haven van Stein is gemaakt door Eugene Quanjel en is een beeldengroep van een havenarbeider, een mijnwerker en een landbouwer. De beeldengroep staat op een rond gemetseld basement. Aan de zijkanten staan de wapens van Stein en Limburg. Het monument is op 13 augustus 1955 onthuld door de toenmalige Koningin Juliana.
De Gemeente Stein heeft het beheer over het monument .<\/p>\n\n\n\n

De haven van Stein is mede met het kanaal, aangelegd tussen 1925 en 1935. De haven van Stein werd aangelegd in opdracht van de Staatsmijnen, die het haventerrein in gebruik namen voor de steenkolenverlading van de Staatsmijnen Maurits, Emma en Hendrik.
Het havengebied kwam te liggen aan het begin-\/eindpunt van het netwerk van mijnsporen dat door Zuid-Limburg liep en zo kreeg het een rechtstreekse verbinding met de Limburgse mijnbedrijven.

Op het hoogtepunt van de Limburgse mijnindustrie begin zestiger jaren was de haven van Stein de grootste binnenhaven van Nederland.
Na de sluiting van de mijnen in 1973 bleef de haven in gebruik door de opvolger van de Staatsmijnen, DSM. In 1995 werden de logistieke havenactiviteiten van DSM overgedragen aan overslagbedrijf Wessem Port Services.<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n

\n\n\n\n
\n
\n
\n

Schachtwiel Staatsmijn Wilhelmina<\/h2>\n\n\n\n

Landgraaf

Aan de rotonde aan de Hofstraat in Landgraaf, op een uitloper van de oude steenberg van Staatsmijn Wilhelmina staat het voormalig schachtwiel afkomstig uit schacht II van Staatsmijn Wilhelmina.
Geplaatst in 1975, was dit het eerste mijnmonument met een schachtwiel in Nederland.

Op initiatief van oud-mijnwerker Theo van de Wetering is hier, op het hoge talud aan de Hofstraat, een monument geplaatst dat de verdwenen mijnindustrie herdenkt. Het is onder meer gemaakt van het wiel dat boven schacht II van de Staatmijn Wilhelmina draaide. <\/p>\n\n\n\n

Het enorme wiel heeft een diameter van 6,3 meter en kreeg van het Kommunaal Kunstenaars Kollectief in 1982 een gekanteld frame. Dit symboliseert een omgevallen schachttoren en ook de liquidatie van de mijnindustrie \u2018op zo\u2019n radicale wijze dat het velen schokte.\u2019<\/p>\n\n\n\n

Schachtwielen hingen in de bokken (metalen constructies) van schachtgebouwen, hoog boven de liftschachten. De schachtwielen draaiden dag en nacht om de lift, die mensen, materialen en kolen vervoerde, op en neer te laten bewegen. Het was de verbinding tussen bovengronds en ondergronds.<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n

\n
\n
\n
<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\n
\n
\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n

Mural Witste nog, koempel…<\/h2>\n\n\n\n

Heerlen

In mei 2012 is graffitikunstenaar James Jetlag begonnen met de uitvoering van zijn werk op diverse viaducten in Heerlen. Dit gebeurde binnen het kader van het graffitiproject \u2018Kleur Onderweg\u2019, een project van gemeente en de provincie Limburg.

Het viaduct op de Valkenburgerweg was het eerste van in totaal vier onder de N281, die aan beide zijden een graffiti-kunstwerk krijgen. <\/p>\n\n\n\n

De mural Witste nog, koempel bevindt zich op het viaduct in de Looierstraat, onder de provinciale weg 281 (N281) tussen Heerlen en Nuth.<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n

<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Monumenten en meer. Monumenten van alle formaten. Schachtwielen, Barbara beelden, gedenkstenen en verwijzingen naar de mijntijd. Ze zijn overal maar toch kijken veel mensen er snel overheen. Maar als je weet waar te kijken vind je in iedere straat wel iets dat naar de mijnen verwijst. Zoveel zelfs dat ik nog iedere dag nieuwe dingen […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-49","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/mijnstreekismijnstreek.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/49","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/mijnstreekismijnstreek.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/mijnstreekismijnstreek.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/mijnstreekismijnstreek.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/mijnstreekismijnstreek.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=49"}],"version-history":[{"count":98,"href":"https:\/\/mijnstreekismijnstreek.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/49\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":704,"href":"https:\/\/mijnstreekismijnstreek.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/49\/revisions\/704"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/mijnstreekismijnstreek.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=49"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}